Aan de waterkant

Ik sla je vanaf afstand gade, vanaf de waterkant,
ik zie je moeizaam voortbewegen in het mulle, zware zand.
Ik zie dat emoties afwisselen, boosheid, pijn en soms ook spijt,
maar weet dat je het punt eens zal bereiken dat je naar berusting leidt.
Ik hoop dat je je weg zal vinden, niet te gehaast, maar elke stap op zijn tijd,
zodat wonden kunnen helen, en je overhaaste beslissingen mijdt .

Ik hoop, vanuit de schaduw, dat verder verdriet je blijft bespaard,
want om dat gade te moeten slaan My Friend, ben je mij teveel waard.
Leer je nieuwe omgeving lief te hebben, vlucht niet, leer haar te vertrouwen,
zodat je met 1 enkele stap voorwaarts aan jouw toekomst kan gaan bouwen.
Mocht je me nodig hebben, grijp me dan slechts bij de hand,
je weet waar je mij kan vinden,  ik sta aan de waterkant ….

Patricia haar uitdaging

Patricia is één van mijn trouwste supporters. Zij gelooft in mij. Meer dan ik zelf doe. Soms vraag ik me af of zij doorheeft in hoeverre zij mij versteld doet staan. Lees haar verhaal. Het verhaal over het begin van haar pad, op weg naar een prachtige eindstreep. Ik sta er voor je die ene dag Patries!

“Ik hou van sporten, om te kijken, maar ook om zelf te doen maar ik maak er niet genoeg tijd voor vrij. Naast een 40-urige werkweek, een hbo-studie en heel veel slapen, zag ik geen kans om ook nog eens te gaan sporten en dat terwijl sporten mijn hoofd rustig houdt en kalmeert, het is mijn manier om mijn gedachtes te laten gaan en met een opgeruimd hoofd weer thuis te komen.

Maar door alle “verplichtingen” en ja, ik zet dit woord expres tussen aanhalingstekens omdat het vooral verplichtingen zijn die ik mezelf opleg, raakte ik mijn balans langzaam kwijt.

De balans is zoek

Op een dag in september 2017 was ik de balans echt kwijt en was ik boos op de hele wereld maar vooral op mijzelf, want ik voelde me weer zoals in 2010 net voor mijn burn-out en ik had mezelf destijds, tijdens mijn herstelperiode, beloofd om beter te zorgen voor mijn lichaam en geest.

Het was diezelfde dag dat ik de tv aanzette om een documentaire over sport te kijken, de emoties van (top)sporters maakt altijd iets in mij los.

De onrust neemt toe

Na afloop van de documentaire liep ik wat onrustig door het huis en ik besloot even naar het strand te gaan om een flinke wandeling te maken.

Tijdens deze wandeling moest ik maar steeds aan de documentaire denken en dan vooral aan de toewijding die deze (top)sporters hebben.

Ik stond even stil en keek naar beneden en zag mijn eigen spiegelbeeld in de reflectie van het water, de tranen liepen over mijn wangen. Ik vroeg mezelf af hoever ik nog wilde gaan in dit boze gevoel en waarom ik het toch zover had laten komen.

Boosheid omgezet naar actie

Terug thuis pakte ik pen en papier en zette mijn timer op 3 minuten, in deze 3 minuten moest ik opschrijven wat ik graag wilde doen wanneer alles mogelijk is (deze opdracht kreeg ik ooit in therapie en werkt nog steeds). Er staan bizarre dingen op dit lijstje waar ik hard om moet lachen, maar er staat ook 1 ding op waar mijn hart letterlijk harder van gaat kloppen, de 10km hardlopen tijdens de marathon van Rotterdam.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze droom ook haast weer had doorgestreept, want wat nou als ik het niet zou halen. Ik streepte hem niet door maar vertelde niemand van mijn droom, want dan zou ik alleen mezelf kunnen teleurstellen.

Maar het bleef kriebelen diep vanbinnen, dus ik besloot een paar vriendinnen in vertrouwen te nemen en die reageerde heel enthousiast, zij zagen mij in gedachte al over de finish gaan in Rotterdam en wilde zelfs wel mee lopen of me staan opwachten op de finish.

In overleg

Hun enthousiasme zorgde voor nog meer kriebels en dus besloot ik bij mijn huisarts ten rade te gaan, want op dit moment is 10km hardlopen niet realistisch en ik wilde weten of ik überhaupt mocht starten met hardlopen. De huisarts gaf een GO, mits ik het langzaam opbouw en goed naar mijn lichaam luister.

De 10km staat gepland voor 2019, misschien wat ver weg maar voor mij een mooi doel om naar toe te werken.

Volgende maand begint mijn hardlooptraining bij de atletiekvereniging, ik vind het doodeng maar ook zo leuk tegelijk.

Nog ruim 400 dagen te gaan tot die ene dag in Rotterdam…..”

Wij volgen ons eigen pad

Zij zei: “Wanneer ben je tevreden? Wanneer heb je genoeg bevestiging om in jezelf te geloven?”
Ik benoemde de 30 van Zandvoort.
“Is dat zo? Zul je dan overtuigd zijn van je eigen kunnen? Ik weet nu namelijk al hoe ons gesprek dan gaat verlopen. Want dat gesprek gaat er komen! Je zult blij zijn! Trots! Maar er komt een MAAR… MAAR dat heuveltje ging niet lekker, MAAR je eindtijd viel je tegen…”

Met een gefronst voorhoofd denk ik na over wat ze zegt. Zal ik dan tevreden zijn? Of zal ik dan nog steeds twijfelen aan mijn eigen kunnen? Ergens heeft ze wel een punt… dat geloof in mijzelf is nog zo vaak ver te zoeken…

De beste gesprekken

Sinds ik wandel, bewandel ik geregeld mijn pad met andere mensen. Daar waar ik bij een solo-wandeling de gedachten door mijn hoofd kan laten gaan en besef dat mijn hoofd leger is tegen de tijd dat ik de laatste traptreden oploop naar mijn huis, zorgen de wandelingen met iemand naast mij vaak voor confrontatie. Een confrontatie met mijzelf. Er volgen vaak meer vraagtekens. Een vol hoofd bij thuiskomst, omdat ik weer even geconfronteerd wordt met het universum buiten mijn eigen gedachtewereld. Het verschil van inzoomen en uitzoomen. Het grotere perspectief waar ik mee geconfronteerd wordt.

De fuck-de-groene-paaltjes-route

Tijdens het lopen raken we ergens het pad kwijt, de groene paaltjes van onze route zijn opeens rood geworden. Hmmmm…. een terugkerend patroon, want ook bij de 10 km die ik vorig jaar liep met dit wandelmaatje gingen we ergens de mist in. What to do? We besluiten de groene-paaltjes-route om te zetten in de fuck-de-groene-paaltjes-route, want wij volgen ons eigen pad 😛

Kijk een om je heen!

De gesprekken met mijn wandelmaatje zijn intens, eerlijk, kwetsbaar en soms sta ik met tranen in mijn ogen. Om de eerlijkheid en openheid waarmee zij spreekt. Over een besef dat bij mij binnen komt… Simpelweg het feit dat ik mijn schild bij haar iets kan laten zakken. Dit wandelmaatje lijkt te weten zonder dat ik iets hoef te zeggen. Ze voelt mij aan. Verdedigen heeft dus geen zin, het schild mag iets naar beneden.

Het denken in oplossingen, het denken vanuit wat je wel kan. Alle drie mijn ‘trainers’ bezitten deze gave. Mark, Mye en deze dame. Ik bedenk het me terwijl ik het voorbeeld  probeer te volgen dat mij gegeven wordt, de push-ups tegen een bankje op onze route.

Ik loop stug door deze wandeling, duld geen tegenwerking van het lichaam. Neem de hellingen met te grote passen. mijn blik op de grond gericht.  “Bar! Kijk eens om je heen! Voel! Zie!” Ik kijk om me heen, verwonderd door de omgeving. Ik knipper met mijn ogen. Ik adem diep in. Voel de wind door mijn haar en herpak mezelf: “Oh ja, dit was waar ik het voor doe! Het gevoel van ultieme vrijheid!”

Jij kan het!

Ik besef me hoe dankbaar ik mag zijn met de mensen om mij heen. De mensen die mij, soms met een lichtelijke vorm van geweld, uit mijn eigen denkpatroon weten te halen. Een andere kant belichten. Terwijl ik de trap naar mijn huisje oploop bedenk ik mij dat de mooiste uitspraak van vandaag de volgende was: “Hey , cool! Ik kan niet alleen met Mark hellingen lopen, ik kan het ook met jou!”riep ik uit toen we on top of the world stonden.”Nee Bar,… JIJ kan hellingen lopen, dan maakt het niet uit wie er bij je is…”<3

Fotograferen voor Stichting Earlybirds; Lichtjes doorgeven 2.0

“Een lichtje doorgeven is iets goeds doen voor een ander. Onzelfzuchtig en oprecht. Het overbrengen van het vlammetje dat in je hart zit. Het vlammetje dat warmte overbrengt.”

Mijn doneeractie voor Stichting Earlybirds is in volle gang, tot op dit moment werd er ruim 300,- opgehaald. Ik bedacht me van de week na een donatie ontvangen te hebben : “Bob Geldof had Live Aid in 1984, ik heb nu de mensen die mij steunen ten behoeve van Stichting Early Birds…” Alle dank voor hen die doneerden en mijn pad reeds volgen. Hun lichtje doorgeven aan de wondertjes. Wondertjes zo teer en klein dat ze te kwetsbaar lijken om blootgesteld te worden aan de wereld. Stichting Earlybirds zorgt voor een kostenloze fotoshoot van prematuur geboren kindjes. Een lichtpuntje, een lichtje, voor de ouders in een tijd die gekenmerkt wordt door zorgen. Een mooie en tastbare herinnering.

Gastblogger en VIP bij My Storybook Marije Denekamp, beter bekend als Mye,  fotografeert voor de Stichting. Hoe? Wat? Waar? Ik was benieuwd naar het verhaal achter het beeld en liet de fotograaf aan het woord. Aan de eettafel in haar huis in Deventer, het zicht op de tuin en met een kop thee die ik zelf uit de keuken pakte krijg ik verschillende shoots te zien die voor Earlybirds werden gemaakt terwijl we in gesprek verwikkeld raken.

Fotograaf worden voor Stichting Earlybirds: Hoe dan?

Mye kwam een oproep tegen die op Facebook werd gedeeld. Ze besloot dat haar manier van fotograferen en bewerken paste in dat wat Stichting Earlybirds verwacht van haar fotografen. “Licht en puur” zo lees ik op de website. Ook valt mijn oog op de profielschets: “Het hart op de juiste plaats, inlevingsvermogen, respect, professioneel om kunnen gaan met emoties”Ja,… ik glimlach… Ik snap wel waarom  de Stichting en Mye elkaar gevonden hebben…

De eerste shoot die Mye deed was niet geheel succesvol, dit voornamelijk door het gebrek aan een lichtsterke lens. De reportage bevatte hierdoor teveel ruis. Als terugkoppeling kreeg zij te horen dat zij wel het oog had, maar nog niet de techniek. Bij de herkansing, met lichtsterke lens dit keer, ging het echter beter en sindsdien fotografeert ze al bijna vier jaar voor Stichting Earlybirds.

MSB, My Storybook, Volg mijn pad, Stichting Earlybirds, Marije Denekamp, Barbara van Vliet

 

Fotograaf bij Stichting Earlybirds: Waarom dan?

Foto’s worden gemaakt op de afdeling Neonatologie en op de NICU (Neonatale Intensive Care Unit), zowel van Academische ziekenhuizen als streekziekenhuizen. Op de NICU vind je de meest kwetsbare en zieke prematuur geboren baby’s. Het kleinste wondertje dat Marije ooit mocht fotograferen woog slechts 610 gram.

Irza, de jongste dochter van Marije werd dysmatuur geboren, te klein voor de zwangerschapsduur, en kwam ook op afdeling Neonatologie te liggen. “Ontstond hier de liefde voor de kleine wondertjes die later haar vrijwilligerswerk zouden worden én waar Mye haar hart en ziel in legt? “ vraag ik me af. Ze legt mij uit; haar zorgachtergrond, haar liefde voor fotograferen en kinderen gecombineerd met het feit dat ze iets kan betekenen voor een ander. Dat lichtpuntje kan zijn. Of zoals in My Storybook-vocabulair gezegd, een lichtje doorgeven. Dat zijn de ingrediënten die de basis zijn voor de samenwerking tussen Mye en Stichting Earlybirds.

MSB, My Storybook, Volg mijn pad, Stichting Earlybirds, Marije Denekamp, Barbara van Vliet

Of ze wel eens tegen moeilijke situaties aanloopt vraag ik. Ze kijkt bedenkelijk terwijl ze een hap schuim van haar latte neemt. “De reacties van de ouders zijn altijd positief.” Wel kreeg ze eens de vraag of de tube, de slangetjes weggewerkt konden worden in Photoshop. Dat is echter niet hoe Earlybirds te werk gaat. Het is een reportage wat de ouders krijgen. Mooie pure foto’s met oog voor detail, maar wel zoals het is. Fotograferen wat is. Ook op de website kom ik dit meerdere malen tegen. De dagelijkse routine, niet geposeerd en geen extra belasting voor het kindje. Moeilijk om zoiets over te brengen als de ouders in eerste instantie anders willen. Zoals met die slangetjes wegwerken, maar er wordt gefotografeerd met het signature Earlybirds en dat weet je als fotograaf en daar handel je ook naar.

Ik loop met liefde

Mijn aandacht wordt getrokken door de foto’s van een klein meisje, een wondertje, een ieniemienie-mensje. Een meisje genaamd Syamara. Geboren op 10 juni 2017. Gehaald na een zwangerschap van 27 weken en twee dagen. Een meisje dat op de dag dat zij de wereld veroverde 815 gram woog.

Meisje zo mooi, meisje zo klein,
wat zal de wereld prachtig, door jouw ogen zijn.

Met liefde loop ik voor Stichting Earlybirds op 24 maart. Voor wondertjes zoals Syamara.

Lieve Mye, met recht ben jij een lichtje,
doe wat je doet,
wees wie je bent.
Maak de wereld op jouw manier een beetje mooier.
Achter de lens en als mens.<3

Heb je nog niet gedoneerd en wil je dit wel graag doen? Dit kan via de volgende link t/m 31 maart.

https://www.doneeractie.nl/volg-mijn-pad/-16243

MSB, My Storybook, Volg mijn pad, Stichting Earlybirds, Marije Denekamp, Barbara van VlietMSB, My Storybook, Volg mijn pad, Stichting Earlybirds, Marije Denekamp, Barbara van Vliet

Laat me blijven wie ik ben

Valentijnsdag, Barbara van Vliet, MSB, My Storybook

Keuzes, afwegingen maken,telkens weer, een leven lang,
niet de juiste gemaakt en daardoor in het heden soms nog bang.
Mezelf openstellen voor wat lijkt te kunnen gebeuren, elk moment,
een nieuw gevoel, want ik heb dit nooit gekend.
In sprookjes geloven, op dat gelukkige einde blijven wachten,
terwijl ik verstoppertje speel met mijn gedachten.

Ik ben ik, gecreëerd door mijzelf en mijn verleden,
gevoel hield ik altijd tegen, gevoel dat werd vermeden.
Hou van mij om wie ik ben geworden, zoals ik mijzelf zo goed ken,
Hou van mij, zoals ik van jou, en laat me blijven wie ik ben.

Emoties, sterk aanwezig, worden doorgegeven, tastbaar,
niet alleen ik zal dit voelen, …want wij voelen elkaar.
Door mijn ogen zal jij mijn leven zien, zal het mogen observeren,
om zo telkens weer iets nieuws van mijn wereld te gaan leren.
Ik kijk door jouw ogen mee met jou, jouw wereld, jouw leven,
dat is wat ik jou, daarvoor terug kan geven.

Ik ben ik, gecreëerd door mijzelf en mijn verleden,
gevoel hield ik altijd tegen, gevoel dat werd vermeden.
Hou van mij om wie ik ben geworden, zoals ik mijzelf zo goed ken,
Hou van mij, zoals ik van jou, en laat me blijven wie ik ben.

…Houden van, liefhebben, daar wist ik het bestaan niet van,
die betekenis ken ik pas, sinds ik mezelf omarmen kan.

MSB, My Storybook, Barbara van Vliet

 

11.11: De blije opruiming

Mogen we alles zomaar zeggen tegen anderen? Zomaar je mening geven zonder na te denken over wat het met een ander doet? Vanessa geeft haar mening en neemt je mee in de wereld van Morgan en Nessie:

“In de afgelopen weken ben ik zowel in huis als mentaal puin aan het ruimen. Natuurlijk is de huishoudelijke variant iets makkelijker want het andere heeft een grote mate van zelfreflectie nodig. Maar ja, uitdagingen en ik zijn oude vrienden.

Terwijl ik het huis aan het reorganiseren ben en de kledingkasten door ploeter vraag ik me af hoe veel zooi een mens in een jaar bij elkaar kan verzamelen. Het mooie ervan is in ieder geval dat ik geregeld mensen weer blij kan maken met hetgeen waar ik vanaf wil.

En ik word op mijn beurt weer blij van de herstelde orde en kleurstortering. De mentale opruiming is voor mij handig om gebeurtenissen een plekje te geven. Om het leven zoals het nu is in de meest positieve vorm te ervaren….. Klink allemaal redelijk zwaar en is eigenlijk de dramatische omschrijving van:

“Mamma!!!!! De staart van Nemo is afgebroken!!!!!! NEE!!!!!!”
“O ja… dat is wel zielig he voor Nemo… Maar gelukkig heb je de staart nog en kunnen we Nemo gewoon lijmen.”
“Ja mamma… Let’s fix her!”

Hoe ik stapels maak van kleding die weg moet en boeken, maak ik ook stapels van issues waar ik de afgelopen tijd tegenaan gelopen ben. Want hoe makkelijk je je leven ook kan inrichten en hoe makkelijk je ook met problemen kan omgaan, je hebt altijd te maken met mensen. Heel lang geleden zei iemand ooit tegen me “O Vanessa jij bent altijd zo dramatisch!! Hihihihi” Daar ben ik toen over gaan nadenken, om tot de conclusie te komen dat het niet IK was… Maar HAAR drama die ik op aan het lossen was, waar ik mee rondliep, waar ik mij zorgen om maakte. Best bevrijdend dat moment waarop je beseft dat haar hoge noten en behoefte aan Prosecco dus geen halszaken zijn. Vanaf dat moment had ik mezelf ook beloofd dat niet meer te laten gebeuren. Maar ja… Soms moet je een belofte aan jezelf hernieuwen… en hernieuwen… en hernieuwen… Het is soms een soort “New years resolution”… Je weet wel… Shit one procastinates…

Het projecteren van mensen en hun drama op jouw kan best vermoeiend zijn. En eigenlijk komt dat in iedere vorm voor; een service medewerker die zijn of haar baan eigenlijk niet zo leuk vind en daarom onvriendelijk en alles behalve servicegericht die functie uitoefent. De persoon achter je die als een gek gaat toeteren en gas gaat geven bij een zebrapad of rood licht. Of misschien het beste voorbeeld OOIT: de mensen die zich buitenshuis met jou en je kind(eren) bemoeien. Ooit meegemaakt? Van die ongevraagde meningen van mensen, vaak oudere mensen, wanneer jij een kink in de communicatielijn met jouw kind hebt.

Not-so-Happy-Meal

Zo woont hier schuin tegenover een mevrouw. Oudere mevrouw, zeg haar wanneer ik haar op straat zie gedag, dat was het. Weet niet hoe de beste vrouw heet, weet alleen dat zij ineens uit het zolderraam hing op een middag om naar mij te gillen.

“Vind je het gek dat dat kind zo gilt?! Jij faalt helemaal als moeder! Ik wil een gesprek hierover met jou! Dan kan ik je vertellen hoe je kinderen hoort op te voeden! IK KOM OP VOOR DE RECHTEN VAN DIT KIND!!!”

In complete verbazing heb ik 2 minuten stil gestaan en het op me in laten werken. Voordeel van haar tirade is dat Morgan zo verbaast was, dat ze ophield met hysterisch gillen en stampen tegen de autostoel. Overigens was deze uitbarsting het resultaat van mijn “NEE” op de vraag of wij naar de McDonalds gingen, want haar vriendje op school ging ook.

Na tot 200 te hebben geteld, want dat leer je heel snel als moeder zijnde, heb ik de autodeur dicht gedaan, ben onder haar raam gaan staan, keek ik naar boven en heb alleen maar gezegd: “Eigenlijk bemoeid u zich met een situatie waar u niets vanaf weet. Geen geschiedenis, geen aanleiding, niets. Waarom denkt u dat een moeder op straat in deze situatie op uw mening zit te wachten? Vind u dit bijdragen aan de situatie? Constructief? Maar aangezien we meningen en ongevraagd advies in de rondte aan het strooien zijn, heb ik er ook 1 voor u: zoek een hobby. Iets waar u uw frustraties in kwijt kan, want ik hoef deze niet erbij te hebben. Heb al genoeg aan de traumas en frustraties van mijn dochter. Fijne dag!”

Niet helemaal netjes van mij. Want ik had de “bigger person” moeten zijn en gewoon weg moeten lopen met een flabbergasted kind. Maar het was net die welbekende druppel. En ik vond mezelf nog netjes want ik had een “Ally McBeal” moment: mentaal had ik het scenario van tomaten en modder naar haar hoofd gooien.

Na een dag vloog deze zelfde mevrouw de achterdeur uit toen ze me zag lopen om nog wat onvriendelijke verwensingen mijn richting op te gooien. De dag daarna zag ze me richting de auto lopen en riep ze wat kleurgerelateerde dingen mijn kant in de hoop wel een reactie uit te lokken, denk ik. Maar ik neem aan dat iedereen wel begrijpt dat je, wanneer je niet blank bent, zulke kreten “gewend” bent dus daar al helemaal niet op reageert.

Blijkbaar heeft mijn reactie en het uitblijven van mijn reactie in de dagen erna vruchten afgeworpen. Want na ongeveer een week reed ze me in haar scootmobiel voorbij en zei: “Ik wilde even mijn excuses aanbieden en zeggen dat ik het allemaal niet zo bedoelde. Ik vind het ook helemaal niet fijn dat ik zo heb gedaan en hou niet van deze situatie.” Waarop ik haar aankeek, glimlachte, knikte en zei: “Fijne dag vandaag.” De boodschap dat ik vanaf dat moment geen enkel gesprek met de beste mevrouw wenste aan te gaan was duidelijk. En onze “relatie” is weer terug naar wat het was: een vriendelijke “hallo” wanneer je elkaar ziet.

Arrogante trut

De belofte die ik mezelf maak om niet meer de drama van andere de mijne te maken hou ik soms wel. In dit geval makkelijk want ja, ik had compleet geen relatie met deze vrouw, dus die deur doe ik makkelijk dicht. Als je erover nadenkt, is het maar goed dat zij deze tirade bij mij heeft afgestoken. Wanneer het een alleenstaande moeder zou zijn geweest, in zak en as, compleet twijfelend aan haar situatie, zou dit best de mokerslag geweest kunnen zijn. Nu weet ik echt wel wat mijn zwakke punten zijn en mijn sterkte punten en ben ik gezegend met een kind wat bij thuiskomst mij aankeek in de gang en zei: “Ik vind jou eigenlijk de liefste mamma wel. Die mevrouw was niet zo aardig he?”

Eigenlijk is het die zelfverzekerdheid die ervoor zorgt dat ik dat soort gebeurtenissen makkelijk naast me neer leg, ook dezelfde zelfverzekerdheid die mensen afstoot. Mijn lieve vriendinnetje Gerda heeft ooit tegen me gezegd dat zij mij toen ze mij voor het eerst zag een onwijze arrogante trut vond. Binnen een jaar hadden we samen het meest ongeorganiseerde radioprogramma bij de Lokale Omroep Zeewolde, met de hoogste luistercijfers. We hebben elkaar door heartbreak en verhuizingen gesleept, opvoedkwesties etc. Zo heb ik meerdere vrienden. Of wat ik altijd “Framily” noem. Terwijl ik kleding voor Bar in een koffer aan het stoppen ben, bedenk ik me ineens dat ook zij mij waarschijnlijk op die manier zag de eerste keer dat wij elkaar ontmoet hadden. Hoe dan ook, dat is gelukkig ook goed gekomen. En weet je, misschien is wat ik ben ergens ook wel “arrogant” te noemen. Als dat is wat het is, dan is dat zo. “Want ik vind mezelf wel goed zo”, bedenk ik me terwijl ik mijn schouders ophaal.

Het ligt niet aan jou

Toch vraag ik me af: Waarom is de gereserveerdheid die 50 jaar geleden heerste in omgang nagenoeg volledig verdwenen? Wat vroeger “niet correct” was om te zeggen tegen iemand is tegenwoordig compleet normaal. Zonder na te denken over de consequenties. Zonder te bedenken dat die tirade die je afsteekt best wel eens een reden kan zijn voor mensen om die nacht wakker te liggen, om de negatieve spiraal waarin zij wellicht verkeren alleen maar sneller te laten draaien. Wanneer is de de grens tussen eerlijkheid en onbeschoft overtreden?

Best veel mensen om mij heen zijn niet tevreden met zichzelf of de situatie waarin zij zitten. Sommgie doen er wat aan en anderen hebben hun comfort gevonden in het gevoel van ontevredenheid. Voor mij ook wel onder te verdelen in “doeners” en “slachtoffers”. Ik wilde eigenlijk zeggen “klagers” maar ik vind dat je best een “doener” kan zijn en af en toe kan klagen over een issue. Ik ben alles in mijn leven doorgegaan als: “je kan ervoor kiezen een slachtoffer te zijn van de situatie, of er wat aan/mee te doen.” Nu zijn er echt wel uitzonderingen op de regel. Maar voor mij heeft het er voor een groot gedeelte voor gezorgd dat ik voor nu, tevreden ben met de manier waarop ik vandaag de dag mijn leven leef.

Misschien is dat wel de grootste uitdaging in het leven. Jezelf goed vinden zoals je bent. Tevredenheid. Happy zijn met de persoon die je bent. Ben ik altijd correct en eervol bezig? Nee. Absoluut niet. Ben ik altijd de geduldige gracieuze persoon? Hahaha euhm… hell no…. En zelfs in dat alles had ik nooit gedacht dat ik ooit, al was het maar een moment, op dit punt zou komen: Het leven met alle issues en zoals het is nu vind ik prima, ik ben blij met dit… ons. Ik zou het ook niet anders willen….

Okay dat lieg ik… We zouden natuurlijk een stuk gelukkiger zijn op Bora Bora in de zon, of waar dan ook in de zon, met een Pina colada in de hand… Maar ja…

Wij worden iedere ochtend met een lach wakker. Ookal vinden mijn wintertenen en ik het belachelijk koud buiten….  En in al deze blijheid ga ik me voorbereiden op Morgan haar allereerste kinderfeestje. Waarin ik gelukkig bijgestaan wordt door mijn BFF van way back when; Denise. Weer een avontuur voor ons. Want Denise en ik samen is nooit garantie voor smooth sailing..

Zeven kinderen…Vraag me af welke fysieke en mentale puinruiming dat teweeg gaat brengen…”

 

 

 

De durf om doelen te stellen

Minder dan een jaar geleden zat ik in de auto bij één van de mensen die mij onvoorwaardelijk steun beidt. Zij vroeg naar mijn doelen. Toen zei ik nog:”Ik stel geen doelen voor mezelf, want als het mij niet lukt, dan stel ik mezelf teleur.”

In mijn hoofd klonk dat volledig logisch, zelfs nog tot lang na die bewuste dag.

Van geen doel, naar het grotere doel

Het niet stellen van doelen behoort toe aan een periode waarin ik struisvogel speelde. Daar wil ik nu echter niet te diep op in gaan. Niet terug naar het verleden. Liever ga ik even door op deze kronkel in mijn gedachten en hoe ik tot inkeer ben gekomen. Coach Mark en een handjevol anderen hebben het mij keer op keer uit proberen te leggen. Ik zag het echter niet. Kon het niet begrijpen. Een doel niet bereiken, een uitdaging niet succesvol beëindigen = TELEURSTELLING. Dat zat in mijn hoofd.  Pas sinds deze ochtend, zittend op het hoekje van de bank, naar de lucht kijkend, daalt het besef op me neer na een gesprek dat ik gister had.

Dat doel, welk doel dan ook, dat is iets wat je wil bereiken. Voor 2018 wil ik verder komen op mijn pad naar een gezonder lichaam. Lekker abstract natuurlijk. Want ik heb geen grip op de uitspraak gezonder lichaam. Bij wijze van spreke zou ik dat al bereiken door slechts 1 kg af te vallen. Dan is mijn lichaam immers al gezonder dan met die kilo erbij, of niet? Ik besluit te werken met concretere tussendoelen.

Kleinere doelen die mij stapjes op weg gaan helpen. Neem de 30 van Zandvoort die ik ga lopen in maart. Om die uit te lopen is een tussenstap naar dat gezondere lichaam.

 

Waar gaat het mij om

Mijn grote angst: Mijn doelen niet bereiken. Dus geen doel stellen om mezelf niet teleur te stellen. Maar stel dat ik die 30 km niet haal, maar het op moet geven bij 29,9 km. Wat een teleurstelling zal dat zijn! Zo dichtbij en het dan net niet halen… toch?

Echter: ik heb dan wel 29,9 km gelopen. Dat heb ik dan wel bereikt! Een afstand van 29,9 km verder op dat pad naar een gezonder lichaam… of 14 km, of misschien maar 100 meter. Maar in ieder geval verder. Bij het negeren en het niet stellen van doelen was ik niet verder gekomen!

Conclusie

Niet het niet behalen van een doel of uitdaging is een teleurstelling. De teleurstelling zit hem in het gebrek aan durf om die uitdaging aan te gaan.

Zelfverbetering. Ik snap hem nu.

Tot zover mijn zaterdagochtend-mijmeringen…

Momentgeluk, Barbara van Vliet MSB, My Storybook

 

 

 

 

Een stukje frustratie

Een hoofd vol pijn, voelt zich ellendig, lam,
bij besef dat de tijd het lichaam kracht ontman.
En hoofd dat bovenal dankbaarheid kent,
maar frustratie overheerst op dit moment.

Maar ik zal doorgaan, ik zal doorgaan
tot ik rechter op zal staan.
Houding trots, mijn rug nu recht
een gezond lichaam is waarvoor ik vecht.

Voelen mag ik, elk gevoel,
voelen is een hoger doel.
Ik laat het toe omdat het mag,
voel de frustratie  van de dag

Maar ik zal doorgaan, ik zal doorgaan
tot ik rechter op zal staan.
Houding trots, mijn rug nu recht
een gezond lichaam is waarvoor ik vecht.

Al weet ik dat ik het gevoel dien te keren,
ook ik heb momenten waarop ik kan leren.
Voor nu speel ik vals, maar houd het klein,
voor even, mag ik boos, op mijn eigen lichaam zijn.

 

 

Terug in het verleden: Zij

Tijd voor de welbekende oude doos, terug naar zomer 2011.

Beslissen, beslissing, innerlijke stem, Barbara van Vliet, My Storybook, MSB

Waar zij vandaan komt kun je het nog horen,
de geluiden van de stad, die haar nu lijken te storen.
Waar verstikkende warmte blijft hangen tussen huizen en gebouwen,
mensen als haar zullen benauwen.
Waar haar hoofd lijkt te ontploffen, overloopt,
van alle angsten die zich daar hebben opgehoopt…

Waar geen blad zich verroerd, windstil als het is,
voor sommigen heerlijk, voor haar een gemis.
Waar haar huid klam aanvoelt van de transpiratie,
alles bij elkaar zorgt voor frustratie.
Waar zij zichzelf staande hield, maar wat zij nu ontvlucht,
naar waar de wind is, …de blauwe lucht.

Ze vertrekt in westerlijke richting, naar de kust,
daar is de ruimte, daar vind ze rust.
De wind, hij pakt haar bij de hand, voert haar met zich mee,
daar ruikt ze het al, de zilte geur, komend vanaf zee.
Voor even kan ze het loslaten, ontspant en ze geniet,
heel even, van alle elementen die deze dag haar biedt.

Ze kan zich beter tegen de onrust in haar hoofd verweren,
daar waar ze zich niet aan de geluiden van de stad hoeft te irriteren.
Het licht, het dimt langzaam, van een dag die zijn einde bereikt heeft,
daar kijkt ze toe hoe de zon in zee zakt, zich gewonnen geeft.
Ze moet weer terug maar zucht tevreden, en gaat staan,
daar bedenkt ze, de sterren tellend, ik ben niet voor niets gegaan

Me and My Coach: Normaal worden

… Ergens kreeg ik een keer een terugkoppeling van je Coach Awesome… Letterlijk weet ik hem niet meer, maar het kwam er op neer dat bepaalde dingen die jij mij verteld hebt blijven hangen. Dat jij dagen, soms weken later opeens een berichtje van mij kan ontvangen waarin dat opeens terug komt.

Mijn wereld

Zo werkt mijn wereld. Zo werkt mijn hoofd. Ik weet nog dat ik bijna een jaar geleden tegen je zei dat ik me vaak ‘dom’ voelde. Dingen niet begreep die je zei. Altijd meer tijd dan een ander nodig leek te hebben om jouw woorden om te zetten naar mijn taal of naar plaatjes.  Dan begreep ik het opeens wel. Het ligt niet aan jouw taalgebruik, maar mijn hoofd kiest gewoon zijn eigen tempo. Wellicht is het ook een beetje onzekerheid…Hoe dan ook, na weken kan zoiets opeens weer naar boven komen drijven omdat de tijd dan wel rijp is om het te kunnen begrijpen.

Bijna een jaar verder weet ik dat onwetendheid niet hetzelfde betekent als dom zijn, en dat, wanneer ik wil, ik heel veel kan leren. Ook onze conversaties zitten in het Hier en Nu op een ander niveau dan tien maanden geleden… toch komt er af en toe nog zo’n berichtje bij jou binnen. Het niet begrijpen, het ergens niet mee eens zijn, of geschrokken zijn van een bepaalde uitspraak kunnen allemaal reden zijn waarom dat gebeurt. Jij houdt mij een spiegel voor, en spiegels zijn altijd confronterend geweest voor mij.

Normaal worden

Ik trotseerde bergen de afgelopen maanden,   friend Mye kreeg mij weer op een fiets, onder jouw begeleiding leerde ik, naast omgaan met mijn eetgedrag, letterlijk bergjes beklimmen, wandelingen maken in de duinen en zelfs om weer te springen. Ik durfde zelfs buiten adem te zijn in jouw bijzijn. Je weet dat ik deze vooruitgang lang heb tegengehouden. Uit schaamte. De schaamte dat ik dingen niet kon die voor een ander normaal waren. En toch… toen jij naar aanleiding van bovenstaande zei: ’Barb, je wordt normaler!’ kwam het hard aan. De euforie van het moment werd even getemperd, want hey, je had gelijk. Ik was degene die niet normaal was. Niet in de capaciteit van mijn lichaam. Terwijl dat lichaam lange lange tijd hetgeen was wat mij definieerde in mijn gedachten. Dat lichaam bepaalde toen wie ik was.

Jouw wereld

Bij jou thuis, zittend op de bank met een kop thee, kijk ik je aan terwijl ik het schilderij van de wereld boven je hoofd zie. ‘Ja, ik ben nu in jouw wereld ‘ denk ik … Een wereld waarin ik over angsten wordt heen gezet, wordt uitgedaagd en een wereld waarin ik soms dat spiegelbeeld van mijzelf recht aan dien te kijken.

Mijn normaal, was niet normaal.

Wat kostte het mij een moeite om die opmerking te incasseren. Wat was ik gewend geraakt aan dat wat voor mij normaal was geworden. Het lijkt een soort van vluchtgedrag vind je ook niet? Om oogkleppen op te zetten en zo buiten te sluiten wat normaal is en dan een eigen waarheid te creëren. Gewenning?

Uiteraard kan er gediscussieerd worden wat normaal is. Maar truelly, niet kunnen fietsen, buiten adem zijn eer je de straat uit bent ( en ja, ik woon op nummer 5) is gewoon niet normaal! Voor niemand niet.

Terugkeer naar mijn wereld

Ik keer weer terug, ik laat jou en je wereld achter, daal af naar de wereld waar ik met beide voeten op de grond sta en waar ik het normaal zijn een plekje moet geven. Ik keer terug in de wetenschap dat ik lichamelijk steeds meer zal gaan voldoen aan wat de meeste mensen kunnen, zonder angst en zonder vrees. Ik keer ook terug in de wetenschap dat mijn hoofd verre van normaal zal zijn. De dankbaarheid, mijn liefde voor elk klein gebaar, bloempje, beestje… Het hoofd dat nooit stil is en altijd in beweging, dat ben ik, het definieert mij. Dat is wie Barbara is, niet het lichaam waarin ik gevangen zat.

Normaal zijn… hoe zit dat nu precies Coach?

Me and My Coach, MAMC, MSB, My Storybook, Mark Jensen, Barbara van Vliet, goed zoals je bent, zelfliefde

 

Hey Barb!

 

Ja confronterend hè, zo een uitspraak. Ik bedoelde overigens niets confronterend ermee, maar eerder gewoon een stukje realiteit teruggeven. Althans zoals ik die zie. En ik bekijk het juist positief want ik erken juist je groei voorwaarts via zo een uitspraak. Ik heb namelijk zo geleerd dat winnaars in het leven altijd hun ogen wagenwijd open houden voor de realiteit. Zowel de realiteit van successen als van de realiteit van wat niet werkt. Winnaars in het leven erkennen namelijk altijd hun krachten (hun successen) én dealen met de dingen van het leven die niet goed gaan. Dat maakt ze winnaars want ze durven te omarmen wat ze wel goed doen en pakken aan wat aangepakt dient te worden. Niks valse bescheidenheid dus bij hen maar juist uit zelfliefde open ogen hebben voor wat zij prachtig voor elkaar krijgen. (Dat geeft namelijk veel zelfvertrouwen en motivatie om voorwaarts te blijven gaan in het leven.) Maar ook ogen volledig open voor planeet realiteit, want problemen en tegenslag horen bij het leven als eb en vloed. En alleen actie doet “eb” ontstaan.

Barb, ik zie jou als een winnaar in het leven dus behandel ik je ook zo. Je successen laat ik je dus krachtig omarmen maar ik laat je ook erkennen wat verkeerd gaat. Ik behandel je dus normaal, juist altijd gedaan, vanaf moment 1.

Maar ik snap je hoor, want te horen krijgen dat je normaler wordt betekent ook doorhebben dat het vroeger niet normaal ging. Maar heeeeel belangrijk om te weten Barb: je was als mens compleet normaal! Altijd! Alleen je situatie van extreme obesitas vroeger was niet normaal. Een subtiel maar extreem belangrijk verschil. Je was dus altijd prachtig als mens én normaal. Je situatie van toen echter. Je jeugd. De mensen die je koos toe te laten in je volwassen leven en wat ze jou aandeden. Emotie-eten en extreme obesitas, etc. Die situaties waren mijns inziens ongelooflijk abnormaal, omdat ze jou beschadigden qua lichaam en geest. Dus…lang leve normaal worden qua situaties in je leven. Maar normaal als mens was je al- en altijd. Je was mens. Je deed namelijk wat je wist om je hoofd boven het water te houden. Net zoals ieder mens doet wat ie weet bij problemen en tegenslag. En dat maakt je heel normaal, want je bent mens.

Maar ik gooi er een schep bovenop. Ik durf te wedden dat je juist door omhelzing van je verleden voor wijsheid, dat je jouw toekomst abnormaal goed gaat maken. Je bent van nature namelijk zo ontzettend en écht dankbaar. En dat i.c.m. je enorme groei voorwaarts en alle successen nu al via zoveel actie van je, kun je er allemaal dubbel goed van genieten. Meer dan van een “normaal” mens vind ik, om dat woord weer even aan te halen. Dus ik zou zeggen Barb: word lekker abnormaal, word abnormaal goed;)

Je coach,

Mark

Heb je vragen voor blijvend gewichtsverlies coach van emotie-eters Mark? Je kunt hem mailen op info@markjensen.nl of bereiken op 06 24553879.

Foto’s met dank aan MomentGeluk.