I have a dream: maart 2018

Eerder kon je lezen hoe Patricia een droom heeft. Een droom waar ik heel veel respect voor heb. Tijdens de marathon van Rotterdam 10 km hardlopen. In 2019. Vanwaar mijn bewondering? Het hardlopen. Ik durf het nog niet aan. De combinatie van mijn huidige gewicht versus de belasting van mijn gewrichten. Het is nog niet mijn tijd om dat pad te bewandelen.

…En dan, als ik de inzending van Patricia lees denk ik: Deze dame doet het toch maar even! Misschien niet zoals ze zich van te voren had voorgesteld maar elke stap is er eentje voorwaarts op haar pad. Dat pad dat zal leiden naar die ene bijzondere dag in 2019. Halleluia en Praise to Patricia voor het najagen van haar droom.

Het begin van de training

Patricia schrijft: “Begin maart en mijn hardlooptraining staat op het punt om te beginnen. Vol zenuwen pak ik vrijdag alles bij elkaar en lees ik nog één keer alle voorbereidende artikelen door om er zeker van te zijn dat ik alles heb.Maar dit blijkt allemaal voor niets want de trainer is ziek dus de training wordt geannuleerd, met een soort van passieve opluchting val ik op de bank. Passieve opluchting want hoewel ik al maanden hiernaar heb uitgekeken vind ik een eerste ontmoeting altijd wat eng, mede ook omdat ik bang ben om niet met de groep mee te kunnen komen.

Dinsdag is de volgende training en ontmoet ik allemaal lieve mensen met hun eigen doel, zo spreek ik met iemand die graag eind dit jaar een marathon wil hardlopen. Vol verwondering en bewondering luisteren we allemaal aandachtig naar ieders motivatie om deze cursus te volgen.

Na de voorstelronde begint het echte werk, de warming-up en na 10 minuten heb ik al het gevoel dat ik doodga… dan moet je dus nog 40 minuten trainen. We beginnen met een intervaltraining van 3 minuten stevig doorwandelen en 1 minuut rennen op gemiddeld tempo, als afsluiting krijgen we nog wat huiswerkopdrachten mee.

Tussen de trainingen op dinsdag en zaterdag wordt er namelijk verwacht dat je ook wat oefeningen doet om je conditie op te bouwen en om je spieren te laten wennen aan het rennen.

Het vormen van weerstand

Na 4 trainingen te hebben gevolgd vormt er wat weerstand in mij en ik besluit hier geen gehoor aan te geven want ik vind dat ik deze cursus moet afmaken. Ik ben eraan begonnen met een doel en dat zal ik toch echt halen.

Terwijl we op de trainer staan te wachten verteld een van de medecursisten dat hij stopt met de training, hierna volgt er nog een medecursist die te kennen geeft dat ze twijfelt.

We praten er met z’n allen over het gevoel dat er heerst en komen tot de conclusie dat het vooral door de trainer komt en zijn opmerkingen tijdens de trainingen.Deze opmerkingen zorgen ervoor dat we allemaal het gevoel hebben “niet goed genoeg” te zijn voor zijn tijd.

Na deze training kom ik thuis en besluit alle gevoelens heel even in de kast te zetten en er een nachtje over te slapen. De volgende ochtend is het gevoel nog steeds aanwezig en neem ik het besluit te stoppen met deze cursus.

Het stoppen voelt als falen….

Van falen naar plan de campagne

Een paar dagen verder is het gevoel van falen verdwenen en bedenk ik me dat er meerdere wegen naar Rome leiden dus waarom dan ook niet voor mijn weg naar de finish op de Coolsingel in 2019.

Er zijn meerdere verenigingen waar je een beginnerscursus kan volgen dus ik ben nu hard op zoek naar een vereniging en hoop dan eind dit jaar een nieuwe poging te wagen.

Tussenstappen

Ondertussen ga ik nu 2/3 keer in de week naar de sportschool, 1/2 keer krachttraining en 1 conditietraining in de vorm van een pittige dansles. De resterende dagen loop ik veel buiten en heb ik een opbouwend intervalschema waardoor ik nu (al) 2 minuten kan rennen met 1 minuut wandelen.

De voortgang gaat misschien langzaam maar elke stap is er één.”

You go Patries! Ga voor je droom!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Ode aan mijn lichaam

Met regelmaat schrijf ik over mijn strijd met een veranderend lichaam. De schaamte voor mijn benen als ik met mijn spiegelbeeld wordt geconfronteerd. De vraag of een ander dat deel van mij kan accepteren als ik er zelf al moeite mee heb. Waarom schrijf ik hierover? Waarom zou ik jou confronteren met die eerlijkheid? Brengt het jou iets?

Mijn overtuiging

…Ik ben overtuigd dat ik hier niet alleen in sta. Ongeacht maat, gewicht of uiterlijke kenmerken. Schaamte is een ‘ding’. Een onderwerp waar niet veel over gesproken wordt.

…Ik ben overtuigd dat onzekerheid en schaamte onderling een verbond hebben gesloten. Hand in hand aan de zijlijn staan en af een toe speldenprikjes uitdelen. Mij aan het wankelen brengen…

Vaak geef ik niet mijn directe mening, ik kan door mijn woordkeuze heerlijk om een direct, feitelijk antwoord heendraaien. En dat voelt veilig, want de interpretatie van een ander zal hierdoor in veel gevallen minder heftig zijn. Vandaag kies ik wel voor een directe aanpak: schaamte moet bespreekbaar worden. In het algemeen en zeker voor mij. Bespreekbaarheid staat in mijn wereld gelijk aan het pad dat naar acceptatie leidt. Ik zie het woord zelfacceptatie reeds op de wegwijzers staan. Dat pad volg ik. Ik ben er nog niet, maar door erover te schrijven, dit taboe voor mijzelf te doorbreken zal ik steeds dichterbij komen.

Ik doe dit voor mij

Even terug naar mijn vraag aan het begin, het einde van de eerste alinea. Wat brengt mijn eerlijkheid jou?

Dat iets iets wat jij zelf bepaald. Misschien herken jij jezelf in mijn verhaal over schaamte. Misschien ook totaal niet… Misschien ben jij die ene persoon die mij door dit te lezen iets beter zal begrijpen. Hoe ik in de wereld sta en waar mijn pad uiteindelijk heen zal leiden. Misschien ben jij degene die zal besluiten om een deel van mijn pad met mij mee te lopen. Enkel omdat ik nu toesta dat mijn probleem niet meer alleen van mij hoeft te zijn. Schaamte om schaamte sta ik niet meer toe. Ik doe dit voor mij en voor wat het mij zal brengen. Een aantal stappen verder op mijn pad.

En toen werd het 24 maart

Al lange, lange tijd was 24 maart een dag die in mijn geheugen gegrift stond. Zelf mijn 40e verjaardag verdween in het niets bij de druk en spanning die in de loop van de tijd werd opgebouwd versus 24 maart. De 30 van Zandvoort. Ik had het cadeau gekregen van gast-blogger Mye. Geen mogelijkheid om voor deze uitdaging op de vlucht te slaan. Het was een cadeau. De levenslijntjes waren al ingebouwd. Er waren al zoveel mensen op de hoogte dat een smoes verzinnen om er onderuit te komen geen optie was. En dat was ook niet wat ik wilde. Weglopen en op de vlucht slaan is een deel van mijn verleden. Ik tolereer dat niet meer van mezelf. En dus startte ik. Zaterdagochtend om 07.55.

De 30 van Zandvoort, zelfacceptatie, schaamte, volg mijn pad

Mijn terugblik

Vijf dagen na de 24e van maart kijk ik terug. Waarom nu pas? Omdat die 30 kilometer indruk maakte. Ik na moest denken over de emoties. Over het geloof in mezelf en het gebrek daar aan. Het lopen van 30 kilometer is niet niets. Veel mensen vertelden mij dit. Lichamelijk niet, maar ook mentaal was dit zwaar, uitputtend. Ik heb tijd nodig gehad om dat voor mijzelf een plek te geven.

Ik ben niet iemand die om de paar kilometer een selfie maakt om op social media te posten. Ik loop niet een groot gedeelte van de tijd te appen. Mijn focus ligt bij het lopen. Of nee, bij het doel dat ik wil behalen. En op mijn weg naar dat doel, die finish, is geen tijd voor afleiding. Ik ben onlosmakelijk verbonden met de muziek in mijn oren. Die leidt mij. Stap voor stap. Ik denk aan Kruistocht in spijkerbroek van Thea Beckman. Als een kinderkruistocht in 1212 naar Genua kan lopen, dan moet die 30 kilometer mij toch ook wel lukken?

Ik ben overtuigd dat het lichaam meer kan dan dat ik, maar ook jij voor mogelijk houdt. En toch was er twijfel. Vlak voor de 16 kilometer ging ik daar mijn enkel. Wat is verstandig? Geef ik op? Durf ik door te lopen? Maar ook: durf ik mezelf teleur te stellen, want dat zou 16 kilometer zijn, een teleurstelling. Een bittere pil. Tranen achter mijn oogleden. Tranen van koppigheid. Het willen laten zien aan de wereld dat ik meer kan dan dit. Ik besluit verder te lopen, de volgende stempelpost bevind zich op 21 km. Dat zou een evenaring  betekenen van mijn langste afstand. Zou ik daar moeten opgeven, dan kan het, dan mag het.

Ik redde het tot 7,5 kilometer voor de finish. Ook daar weer de tweestrijd. Klaar om de handdoek in de ring te gooien. Zo ver was ik. Ik had de laatste stempelpost gehaald. Verder gelopen dan ooit hiervoor. Was dit het punt dat ik mocht opgeven. Kon ik het nu aan mezelf verantwoorden? En toen hoorde ik de stem van Mye: “Doorgaan Barb! Dat kan! Je bent zover gekomen! Het volgende stuk is niet zwaar!”

Het geloof

Ze hoefde niet lang op mij in te praten. Ik liet me snel overhalen. Wat ik nodig had was geloof, en zij gaf me dat. De laatste 7,5 kilometer liep ik in iets meer dan anderhalf uur. Sneller dan verwacht. Zeker met de enkel. Zeker gezien het feit dat ik al vanaf 08.00 uur aan het lopen was. Even voor de 29 kilometer kwam Mye me tegemoet fietsen. Liep een stuk met me mee. Macha filmend aan de kant. Ja ik ging het halen. Nu was ik overtuigd. Nog net iets meer dan toen ik die laatste stempelpost de rug toekeerde.

Ik werd binnengehaald in het dorp door een bandje dat mij met naam en toenaam toezong. En bij de finish mijn supporters. Vanessa, Morgan, Mark, Ingeborg, Rik en Fleur, Bianca en Charles, Mye en Macha. Tulpen, water, berichtjes van nog meer supporters, en ja, die medaille!

Lief Lichaam

Kijk ik de foto’s terugkijk dan wordt mijn blik  getrokken naar mijn benen. Naar dat stuk schaamte dat deel uit maakt van mijn lichaam. Ik verafschuw ze en ik houd van ze. Ze zijn zichtbaarder dan dat ik normaal toesta. Maar het is goed.

Mijn benen. Mijn lichaam. Het bracht mij op dit punt. Mijn doel. Mijn finish.

En daarvoor, lief lichaam, niets dan liefde voor jou, omdat je me zover bracht op het pad dat ik bewandel.

…Ik ben weer een paar stappen verder op mijn pad. Een stuk geloof rijker. Dankbaar. Waar is die wegwijzer? Ik wil verder. Op weg naar die 100 % zelfacceptatie. Een leven waarin geen ruimte meer zal zijn voor schaamte.

 

11.11 London Baby!

Nessie en Morgan gingen naar London! Lees hun avontuur!

Vanessa schrijft:

“Het razende verkeer, de hoge pieptonen van de ambulances, mensen die zo haastig langs je heen lopen dat ze je altijd net even raken, de witte gebouwen die afsteken tegen de grauwe luchten, de architecteur, de manier waarop ik hier opga in de grote grijze massa; wat heb ik je gemist Londen.

Het is zeker 10 jaar geleden dat ik hier voor het laatst gelopen heb. 10 jaar ouder, 1 kind rijker, 30 jaar wijzer en 2 mislukte relaties (want dat verwarde jaartje met die bizar slechte “muzikant” reken ik niet mee) verder loop ik hier dan eindelijk, met mijn grootste liefde, herenigd met mijn eerste liefde: London baby! Okay…. Eigenlijk was Jordan Knight van de New Kids on the Block mijn eerste echte grote liefde…. Trouwens.. Voor hem zou ik nog steeds beschikbaar zijn…. Maar Londen deelt dan die eerste plaats.

I believe I can fly

Na de spanning of we uberhaupt konden gaan wegens de sneeuwstormen en ijslaag zijn we, 2 uur vertraagd, dan toch aangekomen op Luton Airport. Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen fan ben van vliegen. Ik vlieg alleen in uiterste noodzaak. Noodzaak is wanneer er geen alternatief vervoer is of het alternatief langer dan een week duurt. Ik zong vroeger in plaats van de tekst “I believe I can fly” van R. Kelly ook altijd “I believe I can DIE”. Want dat is de associatie met vliegen in mijn brein. Maar sinds onze vakantie naar Bahrein heeft mijn grootste liefde haar grootste liefde gevonden: vliegen. Van de motoren die beginnen te blazen tot de landing, ze vind het helemaal prachtig. Ik zit ernaast, lachend als een boer met kiespijn omdat ik niet wil laten merken dat ik het eigenlijk he-le-maal niks vind. Logisch toch? Mensen zijn niet gemaakt om te vliegen, anders hadden we wel vleugels gehad… Gewoon met 2 benen op de grond blijven staan is het beste… In alle gevallen…. Toch laat ik niets merken want ik wil niet dat zij de angst ontwikkeld die ik heb. Dus doen we maar alsof dit “heel normaal” is en het net zo “completely awesome” vinden en “so so excited” zijn.

We hebben een drukke agenda dit weekend. Door de vertraging, de eeuwigheid wachten op Luton Airport op de bus en de slechte weersomstandigheden zijn we 1 dag “kwijt”. Eenmaal aangekomen in het hotel waar in het verleden redelijk vaak geslapen heb, besluiten we dat we wat drinken en eten in de pub en de volgende dag maar vroeg op pad gaan. Fijn om hier terug te zijn. In alle tijd die ik in Londen gespendeerd heb, heb ik eigenlijk zelden de toeristische route gedaan. Ja 1 keer op een hop-on-hop-off sightseeing bus door de heel stad heen. Onder het mom van “dan hebben we het maar een keer gezien”. Na alle routes met alle kleuren van de regenboog te hebben uitgezeten en een aantal keer in slaap te zijn gevallen, ging bij ons altijd de knop weer om en “SHOPMODE!!” En dat kan daar… HEEL GOED. Kan me niet herinneren dat ik ooit niet geslaagd ben hier. Jammer dat voor mij de dagen van “shopping spree in London” zijn veranderd in “zoeken tot je het goedkoper vind en denk er dan nog maar 10 keer over na”. Maar liever blut en gelukkig dan blut en samen met mijn ex! 😉

De wisseling van de ijsberen

Aangezien het niet comfortabel is onder Antarctica omstandigheden in een cabrio dubbeldekker bus te zitten doen we alles maar in de doe-het-zelf modus. Het is echt ongelofelijk koud. Of ja, ik heb het echt ongelofelijk, tenenkrommend koud. Prachtig om te zien dat Morgan deze stad meteen in haar hart sluit. Hoe geduldig ze in de regen met een grote lach staat te wachten bij The Changing of the Guards (lijken wel beertjes mamma!), bovenin voorin haar ogen uitkijkt in de bus, bij de ingang van Hamleys een grote kreet slaakt “THIS IS SO COOL!!”, het “kid in a candy store” gevoel te zien bij haar in de M&M’s winkel. Lopend van Leicester Square met de straat artiesten die ook de wind en sneeuw trotseren, naar Picadilly Circus, Regent Street uit. Heel Westminster door. Ze loopt het allemaal. Tikkertje spelend met Wim door de straten. Dansend, zingend en huppelend en iedereen begroeten. We krijgen blijkbaar beide het zelfde gevoel in merry old London.

Het mooie van moederschap is blijkbaar ook het meemaken van de “firsts” van jouw kind. De reactie op het zien van een dubbeldekker bus. De juwelen bij Harrods, de sportauto’s. De verwondering op haar gezicht is echt onbetaalbaar. Het gevoel wat je dat geeft als moeder zijnde is overigens ook onbetaalbaar. Er is voor mij niets beters dan op avontuur gaan met mijn mini. Die ook deze trip weer echt bewijst een mini versie te zijn van mij. Voor mij hilarisch, voor anderen wellicht iets te veel van het goede. Vanessa x 2. Weet niet of iedereen daar even blij van wordt. J

Als kleine verrassing gaan we naar het Natural History Museum. Iedereen die mijn dochter kent weet dat zij gek is van musea. Komt mooi uit in deze stad, want een museumbezoek is hier gratis! En haar grootste vriend T-Rex staat bij dit museum groot in de hal. De oeh’s en ah’s zijn niet aan te slepen en ze vind het zo prachtig dat ik bij de uitgang haar heb moeten beloven heel snel weer terug te gaan met haar zodat ze alles kan zien. Door de gemiste dag en de atracties die Steef nog wil zien, kunnen we niet de hele dag in het museum blijven. Natuurlijk is het een belofte die ik graag maak! Dan gooien we meteen wat meer Harry Potter elementen erin. De plekken van “vroeger”, daarmee bedoel ik waar ik het meest te vinden was, heb ook daardoor niet kunnen bezoeken. Des te meer reden om snel terug te keren. Ik weet nu al dat Morgan het wandelen over de markt in Camden prachtig gaat vinden, dat ze de lekkerste pizza bij Benito’s gaat krijgen, dat de kelders van het Natural History museum haar helemaal gelukkig gaan maken. Samen zitten op Leicester Square met een ijsje. Leuk vooruitzicht.

Don’t worry, be happy

De Chai Tea Latte’s vliegen voorbij en daar sta je dan, 2 dagen later, op de meest onduidelijke en minst schone luchthaven in de EU Luton, te wachten op een vlucht die blijkbaar geannuleerd is. De omboeking door de airline naar een vlucht de volgende ochtend en een hotelovernachting wordt door mij dankbaar ontvangen. Bedoel, het kan ook anders. Als je wel eens 3 dagen ingesneeuwd hebt gezeten op een luchthaven zonder enige vorm van compensatie is dit wel the royal treatment! Het verbaast me altijd hoe mensen reageren. De ene roept meteen dat hij een compensatie wilt, de ander eist een vlucht met een compleet andere maatschappij die dan ook NU moet vertrekken, een lange vrouw met roze haar roept als hardste “niemand kan mij hier in dit land houden! Ik wil naar mijn eigen land!!”. Wat een bizarre situatie. Ik ben over-vrolijk om hun gedrag te compenseren, naar Morgan toe. Stel je voor dat het jouw kind is dat zo staat te roepen en gillen op een luchthaven. Dan leer ik haar liever dat je van iedere situatie het beste moet maken. Dan nog buiten dat om, ten tweede annuleert een luchtvaartmaatschappij niet heel graag vluchten, dat is een uiterste maatregel. En ten derde, verwacht maar niet dat het personeel je graag en vriendelijk helpt wanneer je staat te schreeuwen als een mager varken.

Ondanks het feit dat ik geluk heb 2 paar ogen extra te hebben die een oogje op Morgan houden. Wim die door de luchthaven heen de scooterkoffer van Morgan trekt waar ze trots op zit. Dus alles niet fysiek 100% op mijn schouders rust, ondanks alles baal ik natuurlijk ook. Buiten dat ik verga van de pijn en moe ben, hebben wij morgen ook dingen op de planning staan. Wanneer je reist weet je dat dit soort dingen kunnen gebeuren. Soms pers ik er ook een lachje uit of reageer ik kort naar Morgan toe. Het liefst lig ik nu in mijn eigen bed, met mijn pijnstillers, op mijn eigen kussen. Maar toch heb ik besloten dat de mensen achter de balie er niets aan kunnen doen dat onze vlucht niet gaat vertrekken. We lachen vriendelijk en wensen ze heel veel succes met de overige mensen van onze gestrande vlucht.

Morgan en ik besluiten dat wij het extra dagje avontuur wat in onze schoot is gevallen gaan koesteren. “Nog een avondje in een hotel mamma! Dat is te leuk he?!” “Ja! Dat is het zeker!”

 

Me and My Coach: Roodkapje en de wolf

 Schaamte. Schaamte en mijn lichaam. Schaamte en sex. Schaamte en wat het doet met mijn zelfvertrouwen. Is de wereld klaar voor wat ik denk dat bespreekbaar moet worden? Ik legde een voor mij zeer delicaat onderwerp voor aan coach Mark Jensen…

Hello Coach Awesome!

Wat grappig, het berichtje dat je me stuurde van de week, dat we elkaar een jaar kennen. Yes! So true, een jaar Team Awesome! Een jaar van veranderingen, andere inzichten en begeleiding daar waar ik tijden lang alleen aan het rommelen was. Jij noemt het een revolutie. Ik ook, en toch zijn er onderdelen waarop ik mezelf iets minder revolutionair vind…

De wolf

Mijn geloof in sprookjes en een gelukkig einde is alom bekend, niet voor niets noemde ik mijn Real Life-blog My Storybook. Vandaag gebruik ik één sprookje in het bijzonder als metafoor; Roodkapje en de wolf. Ik als Roodkapje, de wolf staat voor de problemen waar ik momenteel tegen aan loop. Het probleem dat ik onder andere zie als ik geconfronteerd wordt met mijn spiegelbeeld. Eerder benoemde ik al eens dat hoe normaler ik word, hoe meer schaamte er voor het lichaam ontstaat. En dat is best gek is het niet? Want zou ik niet gewoon ontzettend blij moeten zijn met het feit dat het mogelijk was om mijn kilo’s tot nu toe kwijt te raken. Ik vind het zo ondankbaar naar het lichaam toe, en toch is het gevoel er. Uitschakelen kan ik die schaamte niet.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand

Dat spiegelbeeld en ik, we hebben nog geen vrede kunnen sluiten, draaien nog steeds argwanend om elkaar heen. Ik herken haar niet, ik verwacht iets anders te zien in de spiegel, de IK zoals ik mezelf jarenlang hebt gekend. Ik vertelde je ook dat ik mezelf er soms op betrap dat ik mijn IK voor de transformatie mooier vond dan dat ik mijn huidige IK vind. Dat gezicht vond ik vrolijker. De benen van mijn vroegere IK waren minder een punt van schaamte. Benen die nu tekenen van Lipoedeem vertonen, ‘hangen’ omdat er minder inhoud in zit . Inhoud die eerder zorgde dat de huid nog strak stond. Opgevuld was. Dat is nu niet meer. Ik word verdrietig van die benen, schaam me ervoor, vind ze niet mooi en passend bij de rest van mijn nieuwe lichaam. En, bedenk ik mij dan… als ik er al zo veel moeite mee heb, hoe kijkt een ander er dan wel niet tegen aan.

Bestaat Prince Charming?

Ja, toch eindelijk een openbaring van iets waar ik zelf al maanden tegen aan loop. Na ruim een jaar single en een groot deel daarvan helemaal zonder man in mijn leven of in mijn bed, rijst de vraag; komt dat ooit nog terug? …

Ik maak een hele grote fout door het zo te verwoorden. Nieuwe poging.

…Mijn leven kende liefdeloze relaties. Ooit schreef ik: Er was geen sprake van ‘houden van’. In de laatste relatie was ‘ik vind je lief’ het hoogst haalbare en dat werd meestal gezegd vlak na een orgasme. Ja… dan zou ik mij ook lief vinden… Mijn leven kende ook een hoop gefladder, kortstondige contacten en korte heimelijke ontmoetingen waarbij degene die in mijn bed belandde tijdens het vijfde nummer van het cd’tje dat ik draaide de deur al weer uit was… Trots hierop? Nee. Maar het was aandacht. Het was aandacht en ik had geen emotionele band met deze mannen. Zou ik afgewezen worden op mijn uiterlijk door één van hen, dan zou het niet zo hard aan komen. Het interesseerde me niet. Ik creëerde een niet realistische veiligheid waarin ik nooit gekwetst kon worden. Een schijnveiligheid.

Ik kan je verontwaardigdheid bijna voelen als je dit zal lezen Coach Awesome. Want dit is niet hoe liefde zou moeten zijn. Of zelfs sex. Sex staat gelijk aan eenrichtingsverkeer in mijn leven. Waarom? Die wolf. De angst voor afkeuring. Afkeuring voor de uiterlijke kenmerken. Afkeuring voor het onhandige lichaam dat op zich best nog in wat posities geduwd kan worden maar in mijn geval toch minder flexibel is dan dat ik zou willen. Dus pakte ik wat ik pakken kon. Hard gezegd maar ik kan er niet omheen. Zo was mijn leven. Dat was mijn keuze.

Bovenstaande situaties hoef ik niet terug. De liefdeloze sex keerde ik maanden geleden de rug toe, omdat ik mezelf meer gun dan dat. Maar is het mogelijk? Kan iemand mij liefhebben? Mijn lichaam liefhebben, terwijl ik zelf nog in gevecht ben met mijn spiegelbeeld? Want eigenlijk in dat wat ik boven alles zou willen: dat er van me gehouden wordt, dat iemand mij lief heeft. In eerste instantie de liefde van mijzelf voor een lichaam dat zoveel heeft doorstaan. Het lichaam dat littekens vertoont maar mij wel bracht waar ik nu sta. En daarnaast… daarnaast zou ik mijn remmingen qua gevoel zo graag over boord gooien. Mezelf toestaan verliefd te worden, ongecontroleerd met kriebels en vlinders en alles er op en er aan. Kan ik dat? Durf ik dat toe te laten? Of blijf ik vluchten voor die wolf. Altijd bang voor die afkeuring voor een lichaam dat het verdiend om  omarmd  te worden. Door mijzelf, en door een ander…

Jouw mening en inzicht over het bovenstaande Mark? Want het kan niet missen dat jij er een mening over hebt.

B.

Barbara van Vliet, MSB, My Storybook, Me and My Coach, MAMC, wilskracht, hoop, blijvens gewichtsverlies coach van emotie-eters, Mark Jensen

Hai Barbara!

Ik denk dat de dit de meest cut-the-crap reactie van mij wordt ever. Denk ik althans. Ik hou van zaken met heel veel liefde en respect zeggen…maar uit liefde daarom ook compleet de ogen openen voor de realiteit en dus de waarheid zeggen. Want één klein beetje de ogen sluiten voor de realiteit betekent 100% ontkenning in de praktijk en dus pijn. Daarom ga ik de zaken hier zeggen zoals ik denk dat ze gezegd dienen te worden. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden en ik wil juist dat je dolblij en vrij wordt en blijft in je leven!

Je Oude-Ik schreef jouw brief aan mij. Ik hoorde totaal niet de Barbara “Rocky” van Vliet die ik ken. Want:

Wat een intens gebrek aan zelfliefde druipt uit die woorden.

Wat een intens gebrek aan zelfvertrouwen druipt uit die woorden.

Wat een intense vorm van armoede denken druipt uit die woorden.

Ik hoor en proef de angst van je Oude-Ik zo duidelijk in jouw verhaal. Het kleine kind in jou die door zoveel mensen vanaf haar jonge leven al gebruikt werd door zoveel fout gedrag van mensen en door zoveel ‘ratten’, de foute mannen. Daardoor zocht je sterk de wereld op van emotie-eten (om te kunnen overleven) en werd je extreem obees. Als kind was je slachtoffer maar als volwassene is het tijd om dat kleine, gepijnigde kind in je te beschermen en dus niet meer aan het stuur te laten in je leven. Dat kind in jou is zo bruut afgewezen en kende zoveel liefdeloze ervaringen van jongs af aan dat zij in angst leeft. En daarom snakt naar goedkeuring en liefde…van anderen.

Angst is 1) tekort aan zelfliefde

En dan gaat het snoeihard mis, want men creëert juist wat zij vreest. En hoe harder we snakken naar liefde van anderen, hoe harder wij liefde voor onszelf missen. Een relatie hebben met een prachtige partner in ons leven is een bonus, geen basis. Het is een extra kers kers op de taart, want jij bent altijd zelf die hele taart met kers erop. Jezelf en een clubje vrienden is de basis voor écht een prachtig leven.

De rest is bonus.

Angst is 2) tekort aan zelfvertrouwen

Je Oude-Ik heeft duidelijk ook geen vertrouwen in haarzelf en denkt dat als tegenslag en afwijzing ontstaat door anderen, zij die klap niet aankan. Maar zoals ik keer op keer zeg: problemen en tegenslag horen bij het leven als eb en vloed…en briljant ga je ermee om. Kijk eens naar alle successen die je wél boekte sinds je bent gaan veranderen sinds 21 maart 2017. Ruim 40 kg oude-ik eraf, oprechte vrienden en “ridders” die in je leven kwamen, een eigen website, een eigen mening en visie hebben (!), volgers die jij echt inspireert met jouw bestaan, je kunt nu springen, je kunt nu fietsen, je kunt nu trap lopen zonder de leuning aan te raken, je kunt nu door duinen lopen, je hebt godzijdank geen ziektes of aandoeningen gekregen door je extreme obesitas (terwijl genoeg dat wel hebben, zoals amputaties, zeer veel pijn, beroertes of gewoonweg de dood), etc. Als je dat al hebt en kan binnen een jaar, wat kun je dan wel niet na een jaar? 

Armoede denken

En oefffffff….wat een intensiteit hoor ik qua armoede denken. 7 miljard mensen op de wereld en jij denkt dat alle mannen daarin jou niet willen omdat je overtollig huid ziet omdat je nu al zoveel bent afgevallen. Ja, er zijn zeer oppervlakkige mensen op de wereld. No doubt, dus die wijzen jou daarop af. Maar er zijn een overvloed aan mensen die ten eerste kijken naar het prachtige en magische karakter van iemand. En ten tweede qua “uiterlijk” focussen op wat iemand wél heeft. En jij hebt van beiden zo intens veel moois…nu al. Laat staan later!

Geef het kind in je een knuffel

Barb…geef een knuffel aan je Oude-Ik. Geef een knuffel aan die kleine meid die aan het stuur zat toen ze deze brief schreef. Ze probeert je namelijk op haar manier te beschermen. Maar die kleine meid heeft alleen niet door dat ze baadt in de pijn van angst en daarom exact datgene zal gaan aantrekken wat zij vreest. Geef haar een knuffel en zet haar liefdevol maar duidelijk neer op de “passagiersstoel” in de bus van jouw leven. De bus waarvan JIJ de bestuurder bent. Hoor je interne stem. Voel je interne stem en rijdt exact naar de normen en waarden toe van die winnaar in het leven. Leef! Weg met de muur en stap bruisend en vrij in de buitenwereld. Trek daar het “kogelvrije vest” aan van zelfliefde en erken de vrienden in je leven. Dan ben je veilig…én je creëert en trekt dan pracht aan in jouw leven.

Je coach, 

Mark.

Heb je vragen voor blijvend gewichtsverlies coach van emotie-eters Mark? Je kunt hem mailen op info@markjensen.nl of bereiken op 06 24553879.

Foto 2 en 3 met dank aan MomentGeluk.

 

 

Hypocriete Ikke

… En daar zit ik dan met mijn mond vol tanden achter de laptop op een zaterdagavond. Het is even voor 23.00. Met mijn benen opgetrokken op de bank, de cv is net aangeslagen. Lekker warm. De laptop staat voor mij op een stoel die ik voor deze gelegenheid tot ‘tafel’ heb omgedoopt. Naast mij thee in een theeglas dat uit Zweden komt… jawel, bij de Ikea vandaan ;-). Hug in a Cup heet het theezakje dat in het glas dobbert. Gember ruik ik, venkel, kaneel… Om het huis hoor ik de wind in de stiltes tussen de liedjes die op de achtergrond klinken. Quilty Pleasures, ik heb een zwak voor de glam-metal uit de eighties. Niet altijd. Vanavond wel. Lekker fout.

Alleen het innerlijk telt

Jarenlang hoopte ik dat ik niet beoordeeld… veroordeeld zou worden op mijn uiterlijk. Ik riep ook dat ik een ander niet zou veroordelen op zijn uiterlijk. Het innerlijk is hetgeen dat telt. Toch?? En dat is dus gewoon iets dat niet waar is! Niet in  mijn wereld! En hoe hypocriet gezien ik ook wil dat men bij mij verder kijkt dan wat het oog laat zien. Waarom ik dit wil? … Omdat ik dacht dat daar mijn grootste kracht lag. Mijn karakter. Van mijn uiterlijk moest ik het niet hebben. Een gedachte die ik zeker 10 jaar met mij meedroeg. En juist ik,… juist ik betrap mijzelf erop dat ik mij eerder aangetrokken voel tot mooie mensen! Verraad ten opzichte van mijn eigen idealen!

Mooi mens

Een mooi mens is niet dik en niet dun. Niet lang en niet kort. Niet zwart en niet wit. Ik kan geen standaard definitie geven van wat een mooi mens in mijn wereld is… Het is een lach, een twinkeling, een blik van oprechte interesse in een ander… Niet knap knap. Niet oppervlakkig knap. Mooi. Diepgaand. Tot in zijn of haar diepste kern. Het is dat lichtje in je hart dat weerkaatst. In je ogen, in je gelaat. Het lichtje dat van binnenuit verwarmt en waarmee je mijn wereld iets mooier maakt. Straalt. De zon laat doorbreken. De reden waardoor ik aan het einde van de dag even stil sta bij de ontmoeting die wij hadden, al duurde deze slechts seconden. Jij maakte indruk en maakt voorgoed deel uit van mijn gedachten. Dat is jouw gave. Omdat je mooi bent.

Hypocriete Ikke

Dus… mond vol tanden. Ja! Omdat wat ik zie met het blote oog waarneembaar is. Dus beoordeel ik mijn medemens op zijn uiterlijk. Op wat ik zie, want mogelijk heb ik nog geen woord met je gewisseld. Dat is toch oppervlakkig en bovenal… in strijd met hoe ik graag door en ander wordt beoordeeld??

Hypocriet!

Lekker dan!

Een verwarrend verhaal? Ja wellicht. Ik ben er ook nog niet achter waar ik precies staat. Voor op dit moment geld dat ik nog niet met mezelf door één deur kan betreffende mijn gedachten en dit onderwerp. Ik denk er nog eens over na…wordt vervolgd.

Ugly People, uit: The Twits, Roald Dahl

 

 

 

Vluchten naar veiligheid

Twee vriendinnen van mij, onafhankelijk van elkaar… De ene geeft aan dat er een babyshower voor haar georganiseerd gaat worden. Als het voor jou niet prettig is, voel je dan niet bezwaard om af te zeggen, maar ik wil je er wel graag voor uitnodigen. De ander hoort mijn plannen aan voor de komende tijd. Zij reageert met: Leuk! Maar voor zover ik in jouw hoofd kan kijken ook een beetje spannend? 😛

Ja. Nieuwe ervaringen, nieuwe ontmoetingen, een omgeving waar ik nog niet eerder ben geweest, het kan allemaal leiden tot spanning in mijn hoofd.

Hulde

Hulde aan hen die me zo goed begrijpen. Zonder woorden van mijn kant. En toch wil ik me niet verschuilen achter hun begrip. Iets wat natuurlijk heel makkelijk zou kunnen daar er eigenlijk al een invulling wordt gegeven aan waar ik tegen aan zal lopen. Ik zal het wellicht niet als prettig ervaren, ik zal spanning ondervinden. Uiteraard werd ik aan het denken gezet.

Het verschuilen achter het oh zo goed bedoelde begrip van deze meiden is echter een vorm van mijn comfortzone. Ik zal toegeven aan spanning, de onrust, aan een angst voor nieuwe situaties, het ontmoeten van nieuwe mensen. En die tijd is voorbij.

Volwassen worden

Op het moment dat ik dit schrijf komt het besef dat het over exact een week mijn 40e verjaardag zal zijn. Ik voel me niet als bijna 40, al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik niet weet hoe dat gevoel daadwerkelijk zou zijn. Ik rommel aan, ik probeer een basis te creëren waarin structuur de hoofdrol speelt, maar dat punt heb ik nog niet bereikt. Maar ook het toegeven aan eerder genoemde spanningen en angsten is iets wat ik niet bij de volwassen leeftijd van 40 hoor passen. Als het ontwijken van mijn eigen schaduw. Bang zijn voor de monsters die zich verstoppen onder mijn bed.

De confrontatie

Al geloof ik niet dat het besef dat ik de confrontatie aan moet gaan daadwerkelijk in verband staat met mijn verjaardag, ik vind het wel een mooi gegeven. Zo op de grens van het ene naar het andere jaar. We hadden de wereld voor mijn 40e. Nu is het tijd voor de focus op wat ik de wereld kan bieden na mijn 40e. En  andersom.

Mezelf tegenhouden om te leven

Ik duld niet meer van mezelf dat ik verstoppertje speel. Ik wil niet meer vluchten naar veiligheid. Ik wil niet meer… tja, wat wil ik nu eigenlijk niet meer… Mezelf tegenhouden om te leven… Want dat is wat er gebeurde. Er werd veiligheid gecreëerd. Ik leefde heerlijk in mijn eigen bubbel. All by myself. En op dat moment was het goed, maar nu is het niet meer voldoende. Er is een wereld buiten mijn veilige zone. Een wereld vol prachtige nieuwe ervaringen en mooie mensen om te ontmoeten. Laat je nooit van de wijs brengen als ik een afspraak op het laatste moment afzeg. Grote kans dat ik dat doe omdat ik even weer terugschiet naar mijn verleden waarin het maken van een afspraak en het dan last-minute afzeggen de orde van de dag was. Dan waren er weer die monsters die onder het bed vandaan kwamen in de vorm van mijn angst.

Ik ben klaar voor de wereld na mijn 40e verjaardag. Bring it on! Kom maar op monsters! De spanningen die het met zich mee zal brengen accepteer ik! Met liefde!

 

Wanneer het kwartje valt…

De belevenissen van het Dynamic Duo van MSB. Tijd voor Nessie en Morgan!

Vanessa schrijft:
“Mamma?”
“Ja?” Terwijl ik Morgan aankijk en zij het kinderkarretje bij de supermarkt vragend inkijkt pakt ze de verpakking van de rundervinken die ik er zojuist ingelegd heb, eruit.
“Waarom staat er een plaatje van een cow op?”
“Omdat het rundvlees is. Dus een koe.”
“Is dit dode koe?!
”Ja.. vlees is van dieren en dit is van een koe.”
“Leg maar terug mamma. Ik wil geen cows eten hoor! Hij is dood!”
Vol verbazing kijk ik haar aan. “Oh…. Dus we eten geen koe meer?” Ondertussen staan onze mede-shoppers glimlachend toe te kijken.

“Nee mam… Pak maar kip!” Wordt gevolgd door het gelach van het publiek en Morgan loopt schouderophalend weg.

Om een confrontatie midden in de supermarkt en om het voor mezelf wat makkelijker te maken allemaal heb ik niets gezegd en heb ik gewoon de kipfilet uit het schap gehaald en in de wagen gelegd. Want ik weet dat wanneer Morgan zegt iets niet te gaan eten, ze dat dan ook niet doet. Dat gesprek over kippen hebben we wel wanneer dat kwartje valt.

2 Weken geleden zijn we met “Oma Myrna” een dagje naar Sealife geweest. Sinds het kwartje “dat is een vis en vissticks zijn vissen!” is gevallen eet mevrouw ook geen vissticks meer. Was te verwachten van een meid die haar klasgenootje van een muurtje heeft geduwd omdat hij op een spin was gaan staan. “You killed my friend!!!” klonk het over het hele schoolplein.

Pashokjes Yoga

Onderweg naar huis zie ik dat de kledingzaak uitverkoop heeft. Dat komt mooi uit aangezien de dag ervoor de beugel in mijn favoriete Saph “KNAK” zei. “Even naar deze winkel Morgan, mamma moet even kijken voor een BH.” Bij binnenkomst onderhandeld mevrouw even met de eigenaresse over het binnen zetten van haar fiets. Want ja “anders gaan ze hem meenemen omdat hij is zoooo mooi”. Ze wint… Fiets naar binnen. Lichtelijk bezwaard wil ik met gebogen hoofd naar de achterzijde van de winkel lopen, waar de lingerie hangt. We hebben natuurlijk al de aandacht van iedereen in de winkel door de onderhandeling. Terwijl ik naar achter loop hoor ik Morgan tegen de aanwezige mensen zeggen “Mamma komt even hier voor een BHaat voor haar borstels”. Terwijl iedereen luidkeels aan het lachen is zoek ik even een diep gat om in weg te kruipen.

Met 2 stuks loop ik richting de kleedkamer  terwijl Morgan duidelijk aanwezig is in de speelhoek. Op het moment dat ik met ontbloot bovenlichaam sta hoor ik ineens “wil het lukken? Heeft u hulp nodig?” en gaat het gordijn open. In shock kijk ik de verkoopster aan en ruk het gordijn weer dicht: “JA HOOR HET GAAT EN NEE… ik heb geen hulp nodig….”  Denk ik…..  Vlak daarna kwam ik erachter dat de BH die ik uit het rek gehaald had een redelijk ingewikkelde constructie was. Na meerdere pogingen dat ding aan te krijgen, die meer weg hadden van yoga oefeningen, heb ik het opgegeven en heb ik het maar teruggehangen. Het was vast een prachtig kledingstuk maar stel je voor dat je iedere ochtend 3 bandjes over iedere schouder kruisend over de rug om het aan de onderkant weer te kruisen en vast te zetten in het midden…. Je begrijpt het wel. Vast heel leuk wanneer je iemand wilt verleiden (al vraag ik me af hoe die persoon dat op een elegante manier gaat uitkrijgen) maar de enige “verleidingsactie” in mijn toekomst is mijn zwager vragen om op Morgan te passen op zaterdag. En geloof me, dat doe ik niet in mijn “BHaat”. Denk dat hij dan nooit meer oppast… In zijn geval kan je hem beter verleiden met eten…

Ik begrijp sowieso al dat ingewikkelde gedoe met lingerie niet. Voor mij moet het comfortabel zijn. Mooi is leuk meegenomen maar mooi en oncomfortabel is een no-go. Loop je in een winkelcentrum of zit je op kantoor met een BH die irriteert of ondergoed wat naar plekken kruipt waar het niet hoort. Is toch niet prettig? En dan zit het ook nog onder je kleding. Dus niemand ziet waar je het jezelf nou moeilijk voor maakt. Dus ja… ik ben die persoon die zelden een set draagt. Ben van het praktische denk ik… Sterker nog… ik weet niet eens of ik wel een setje bezit. Want eigenlijk draag ik het liefst boxers. Wel vrouwenboxers. Maar het blijven boxers. Heerlijk. Om nog maar niet over sokken te beginnen want het komt zelden voor dat ik 2 dezelfde sokken draag….. Over het algemeen loop ik er wel verzorgd bij hoor….

Het kwartje

1 BH rijker en ondergoed voor mijn bijna-vegetarische-oogappeltje, loop ik door de vrieskou naar huis terwijl het appeltje voor me uit fietst. Enige ondergoed waar ik nu aan kan denken is thermo-ondergoed.

Onderweg komen we langs het mooie huis met de grote tuin waar een gedeelte is afgezet voor dieren. Eigenlijk een soort mini kinderboerderij. Ze stopt en kijkt, samen kijken we naar de dieren die vrolijk rondlopen. “Ze spelen samen in de sneeuw!” Leuk om te zien hoe vrolijk ze wordt van dit soort dingen. We zeggen de diertjes al snel gedag aangezien deze mamma niet zo goed tegen de kou kan. “Daag geitjes, schaapje, chickies en donkey!” En weer fietst ze voor me uit.

Alsof ze remt voor overstekend wild trapt ze naar achter, springt van haar fiets en kijkt me aan:

“Mommy!!! Chickies zijn kippen!!! DAT IS KIP!!”

Herken mijn stem in je gedachten

MSB, My Storybook, Barbara van VlietIk schrijf mijn gedachten op papier, deel ze met je woord voor woord,
in de volle overtuiging, dat jij de onderhuidse lading hoort.
Herken mijn stem bij elk woord dat jouw gedachte vult,
het zullen mijn gedachten zijn die je er in herkennen zult.

Kijk in mijn ogen en zie mijn donkere kant in tranen die werden vermeden,
tranen die bevroren werden in de tijd, uit een voorbij gegaan verleden.
Tranen die ik koppig tegenhield, die ik nooit aan iemand zien laten zou,
nu kan ik het loslaten, omdat mijn woorden veilig zullen zijn bij jou.

Deel mijn gedachten, voel soms mijn onmacht als de donkere kant toeslaat,
zie die ene enkele traan vanuit mijn ooghoek, die ik wel toe laat.
Herken mijn stem in wat je leest, het zijn geen loze woorden zonder waarde,
ze zijn hetgeen mij staande hield, in heden en verleden, en op deze aarde.

Barbara van Vliet, My Storybook, schrijver, schrijfster, reallife-blog

 

Terug in mijn comfortzone

… het is tijd.

Even weer een overpeinzingmomentje waar ik je begeleiding bij kan gebruiken Coach Awesome! Mijn verleden kent een aaneenschakeling  van het negeren van problemen, neem mijn overgewicht, de lichamelijke consequenties daarvan, maar denk ook aan relaties waarin ik dankzij mijn zelfgecreëerde oogkleppen veel langer in bleef hangen dan anders mogelijk was geweest.

Dus: negeren, Oost-Indisch blind zijn, een comfortzone creëren door de werkelijkheid niet toe te laten.

… Het Hier en Nu is jaren later. Het Hier en Nu kent vele out of my comfort zone-tjes met name in het afgelopen jaar.

Terug naar wat veilig voelt

Maar! Maar! Maar! Waar ik dacht dat die oogkleppen vernietigd waren, bleken ze toch nog ergens aanwezig te zijn. Ver weg gestopt. Ergens in een doos die achter op zolder staat, maar met de nodige moeite nog wel vindbaar is. Als The One Ring die verloren ging in het water van de rivier de Anduin voor hij eeuwen later werd terug gevonden door de Hobbit Déagol om zo uiteindelijk bij Sméagol terecht te komen. Dat is wat mij ook gebeurde… de oogkleppen vonden mij terug, of ik vond mijn weg terug naar de oogkleppen.

De oogkleppen creëren wederom die veilige situatie voor mij. Die comfortzone die voelt als een warm bad. Geen achteruitgang, wel stilstand. Het wandelen werd gewoonte, gewoonte werd comfortzone, en daar bleef ik hangen. Dat was het punt waar die oogkleppen weer tot mij kwamen.

Sinds vorig voorjaar, zo rond mei ben ik met jou daadwerkelijk aan de slag gegaan met mijn vetverlies, vanaf die tijd ging ik ook meten. Een tailleomvang die 18 cm werd terug gedrongen, en toen stil kwam te staan. En ik bleef hangen. Van frequent meten, deed ik het steeds minder, want als ik niet geconfronteerd wordt met stilstand, dan is het er niet. Angst voor die stilstand, want wie weet leidt het tot achteruitgang. Negeren. Oogkleppen. Een eigen gecreëerde schijnveiligheid… mijn comfortzone 2.0

Het is tijd…

Tijd om die oogkleppen voorgoed te vernietigen, om de weg naar Mount Doom te volgen samen met Frodo en Sam om zo die oogkleppen voorgoed te vernietigen zodat ik daadwerkelijk kan handelen als een winnaar in het leven.

Wat is jouw visie Coach Awesome?

MAMC, Me and My Coach. MSB, Mt StoryBook, Barbara van Vliet, Mark Jensen

 

Hey lieve en stoere Barb!

Oogkleppen.

Freud gaf al aan dat de nummer 1 reactie van de mens bij problemen ontkenning is. Blijkt ook dat de nummer 1 oorzaak van vliegtuigongelukken ontkenning van de mens is. Piloot: “Nee hoor, die berg komen we op tijd overheen”, “Nee, de motor zal geen defect krijgen ook al knippert het waarschuwingslampje.” Monteur vliegtuig twijfelt maar zegt: “Ja baas, ik heb alle bouten goed gecontroleerd en aangedraaid.” Etc.

Het punt is dit (en wat ik constant als affirmatie zeg): problemen en tegenslag horen bij het leven als eb en vloed…en briljant ga ik ermee om. Je kunt ontkennen wat je wilt, ze horen erbij. Niets bijzonders aan dus. En…problemen lossen zelden vanzelf op. “Eb” ontstaat alleen via actie dus. Ontkenning is het tegenovergestelde daarvan. Problemen blijven dus en worden helaas meestal erger. Denk maar aan de diagnose kanker bijvoorbeeld. Godzijdank tegenwoordig voor velen niet meer automatisch een terminale ziekte maar een chronische aandoening. Behalve (!) voor de mensen die blijven negeren en ontkennen. Logisch, want de tumor heeft dan kans op groei en verspreiding.

Warm bad?

Het mooie van lezen van blogs en tekst is dat woorden eruit knallen als een kerstboom met lichtjes in de nacht. Je sprak namelijk zwart op wit dat ontkenning een “warm bad” is voor je. En je zei dat er dan geen achteruitgang ontstaat maar stilstand. Uhm… sorry voor mijn visie, maar helaas pijnlijk mis heb je het hier. Het leven tikt af. Gisteren komt NOOIT meer terug. Iedere dag wordt onze toekomst korter. Stilstand is dus achteruitgang als je in een onauthentieke situatie leeft van lichaam of geest. Hoe naar ook soms, maar winnaars in het leven openen hun ogen daarom altijd voor de realiteit. ALTIJD. Daarom heten ze winnaars in het leven. Ze dealen met de realiteit, ze creëren “eb” en wat niet lukt nog qua aanpakken gaan ze over tot zelfacceptatie. Ze geven dus in rust en vrede toe aan de situatie in het nu zonder op te geven. Want wat nu niet lukt kan later misschien wel lukken.

De kracht en zelfaccepterende rust van zelfverbetering

Het gaat er namelijk om je eigen potentieel te verkennen. Jezelf te verbeteren waar kan. Voor de sensaties ervan. Voor de kick ervan. Voor de passie ervan. Voor de interne motivatie ervan. Niet om beter te zijn dan een ander, maar puur uit liefde voor je leven en jezelf. De mens houdt ook van bekwaam voelen. Bekwaam voelen is zelfs een psychologische basisbehoefte van de mens. Zelfverbetering zorgt daarvoor en lost problemen ook nog eens op of verbetert ze aanzienlijk;)

Zie het zo vanuit een zelfverbeteringperspectief: een tijd had je een plateau van 18 cm vetverlies. (Nu overigens inmiddels 18,5 cm zei je onlangs). Dus i.p.v. die doemgedachten te denken zoals “achteruitgang kan dan ontstaan dus laat ik maar niet kijken naar mijn wel of niet vorderingen”, kun je ook zelfverbeterende gedachtes hebben als:

-“Wauw, ik ben blijkbaar echt in staat om ruim 40 kg af te vallen en 18 cm in mijn taille. Hoe COOL is het om een leefstijlsleutel* te ontdekken waardoor ik zelfs mijn huidig record kan doorbreken. Weer een stapje verder dan. Zo gaaf! Laat ik gaan ontdekken wat dat is door mijn ogen te openen voor de realiteit.”

 * Denk o.a. aan voeding en koolhydraten, timing van voeding overdag (time restricted eating), wel of niet eten bij lichte buikhonger, voldoende duur of intensiteit van beweging, slaaptekort (!), teveel stress gehad en dus teveel dikmakende cortisol of vertraagde schildklieren? Jodium tekort door wijselijk veel minder dikmakend brood te eten-dus aanvullen via supplement of zeegroenten? Te weinig verzadigd vet en omega 9 vetten? Medicijnen met dikmakende bijwerkingen- dus alternatieven overwegen of stoppen ermee? Te veel maaltijden? Te weinig maaltijden juist of simpelweg veel te weinig gegeten waardoor men zichzelf uithongerde en een plateau creëerde? Schrokte men bepaalde maaltijden de laatste tijd te snel weg waardoor men mogelijk steeds overat? Etc.

 -“Hoe gaaf. Als ik 1 mm verder kom dan heb ik een nieuw record. 1mm al! laat ik dus eerst 1 mm verder komen door mijn gehele leefstijl even te analyseren als een detective en kleine leefstijlaanpassingen maken voor de eerste allerkleinste stap voorwaarts weer. En 1 mm kan 2 worden, 2mm  kan 3 worden, 3mm kan 4 worden, etc.”

 -“Ik accepteer mijzelf. Ik doe wat ik weet en als ik beter had geweten had ik beter gedaan. Plateaus horen bij afvallen. Niets bijzonders aan. Ik ben mens en mijn lichaam ook. Dus laat ik kijken wat ik wel kan doen om vroeg of laat vooruitgang te boeken. Ondertussen geniet ik echt van wat ik nu wel kan door mijn enorme stap voorwaarts in het leven. Eindsucces is never ever en echt nooit een rechte stijgende lijn omhoog. Altijd kent die dips en kuilen in dat proces voorwaarts. Het gaat echter om het grotere proces, niet om die kuilen op dat hele kleine moment in dat grote proces.”

 Woorden zijn krachtig

Wat we zeggen, denken of schrijven bepaalt exact onze realiteit. We gaan ons immers ernaar voelen en dus naar gedragen en dus ontstaan exact de gevolgen daarvan. Zodra je onbewust denkt: ogen openen voor realiteit betekent achteruitgang, dan ontstaat ook achteruitgang. Het overkwam je dus niet, je koos ervoor via je gedachten. Daarom raad ik ideaal gezien iedere 1-3 dagen jezelf meten aan. Durf jezelf daardoor verantwoordelijk te maken voor je vetverliesproces. Het is ergens wat eng maar andersom geeft het geweldige macht over je vetverliesproces. Obesitas is namelijk een keuze, niet iets wat je overkomt. In de plussize community zal deze uitspraak woede veroorzaken maar het is zo. Liever een harde waarheid horen die uiteindelijk kracht geeft dan een pijnlijke leugen vasthouden.

Je coach, 

Mark

Barbara van Vliet, MSB, My Storybook, Me and My Coach, MAMC, wilskracht, hoop, blijvens gewichtsverlies coach van emotie-eters, Mark Jensen

Heb je vragen voor blijvend gewichtsverlies coach van emotie-eters Mark? Je kunt hem mailen op info@markjensen.nl of bereiken op 06 24553879.

Foto’s met dank aan MomentGeluk.