Zij

Dat een goed gesprek op een vrijdagavond anno 2018 me zomaar terug wierp naar zeven jaar geleden.

Zij

Waar zij vandaan komt kun je het nog horen,
de geluiden van de stad, die haar nu lijken te storen.
Waar verstikkende warmte blijft hangen tussen huizen en gebouwen,
mensen als haar zullen benauwen.
Waar haar hoofd lijkt te ontploffen, overloopt,
van alle problemen die zich daar hebben opgehoopt.

Waar geen blad zich verroerd, windstil als het is,
voor sommigen heerlijk, voor haar een gemis.
Waar haar huid klam aanvoelt van de transpiratie,
alles bij elkaar zorgt voor frustratie.
Waar zij zichzelf nooit geheel kon vinden, maar wat zij nu ontvlucht,
naar waar de wind is, de blauwe lucht…

Ze vertrekt in westerlijke richting, naar de kust,
daar is de ruimte, daar vind ze rust.
De wind, hij pakt haar bij de hand, voert haar met zich mee,
daar ruikt ze het al, de zilte geur, komend vanaf zee.
Voor even kan ze het loslaten, ontspant en ze geniet,
daar, heel even, van de elementen die deze dag haar biedt.

Ze kan zich beter tegen de onrust in haar hoofd verweren,
daar waar ze zich niet aan de geluiden van de stad hoeft te irriteren.
Het licht, het dimt langzaam, van een dag die zijn einde bereikt heeft,
daar kijkt ze toe hoe de zon in zee zakt, zich gewonnen geeft.
Ze gaat terug naar het begin, zucht tevreden, en gaat staan,
daar bedenkt ze, de sterren tellend, ik ben niet voor niets gegaan…

Beslissen, beslissing, innerlijke stem, Barbara van Vliet, My Storybook, MSB

 

Moederdag; stil verdriet

Ik weet dat het er weer aan zit te komen. Onderhuids is het aanwezig, al dagen, het stille verdriet. Zondag is het weer zover: Moederdag. Stiekem één van de meest confronterende dagen van het jaar voor mij. Mijn tijdslijn zal zich vullen met foto’s van kliederige ontbijtjes in bed en knutselwerkjes die met oh zo veel liefde in elkaar zijn gezet, maar waarvan je geen idee hebt wat het moet voorstellen. Gezinsgeluk. Op jaarbasis kan ik het zo’n 364 dagen ontwijken, maar niet op Moederdag.

Natuurlijk kan ik kiezen om me een dagje te onthouden van elke vorm van social media. Maar als in een soort van zelfpijniging word ik er naar toe gezogen. Klik op mijn telefoon steeds weer op het Facebook-icoontje. Ik kijk naar de lachende gezinnetjes, een beschuit met jam die ondersteboven op het dekbed is belandt, de kruimels in het bed. Voor een paar momenten verdrink ik me in mijn gevoel, in het gemis. Kijk ik mee met het geluk van een ander, het geluk dat voor mij niet is weggelegd.

Kinderloos en moede(r)loos

Het gevoel waar aan wordt voorbij gegaan, is het gevoel dat niet zichtbaar is op social media. Het is het gevoel van zij die geen moeder zijn, of dat van de kinderen die geen moeder meer hebben. Ik ga niet voorbij aan de vaders, de mannen, maar op deze zondag, 13 mei, Moederdag  richt ik mij tot de vrouwen in het bijzonder.

Ik ben één van hen. Ik ben één van die vrouwen die altijd moeder heeft willen worden maar die inmiddels weet dat het niet voor haar is weggelegd. En ja,… het was een keuze, en ja… met die keuze heb ik 99% van de tijd vrede. Ik heb ermee gedeald. Het is hoe mijn leven is verlopen. En toch is er het stille verdriet.

Mijn troost is dat ik ooit dat kindje heb kunnen voelen in mijn buik. Gevoeld heb hoe het is om heel pril al te houden van dat wezentje dat in je groeit. Het te beschermen tegen al het kwaad dat de wereld op je afstuurt. Was ik een goede moeder geweest? Ik heb het me zo vaak af gevraagd. Ging het niet mis omdat ik een kind niet kon bieden waar in ik als moeder had moeten voorzien? Veiligheid.

Voorjaarssaluut

maart 2012:

Voorjaarsstormen, voorjaarsregen, lentezon,
de winter hield op waar het voorjaar begon.
Beginnend op mijn verjaardag, woensdag 21 maart, 
maar op die dag in  het bijzonder de realisatie niet waard.
Het ging allemaal aan mij voorbij, het vroege voorjaar ging heen,
narcissen en tulpen kwamen op, maar ik zag er geen.

Ik dacht aan die bloemen, gepoot in een vergaan seizoen,
als een heel heel vroeg begin, nog niet levensvatbaar toen.
Bijna allemaal kwamen op, maar eentje haalde het niet,
maar niemand die die ene bloem, die niet opkwam ziet.
Tijd verstrijkt, de wereld draait door, iedereen gaat gewoon zijn gang,
toch blijf ik denken aan die bloem, die deze lente niet opkwam.

Dit is mijn saluut aan het voorjaar, die mijn wereld heeft gemist,
als die ene bloem die niet op kwam, maar nooit uit mijn geheugen wordt gewist…

Mijn verhaal, mijn gevoel

Die ene bloem was het kindje in mijn buik. Op mijn 34e verjaardag kreeg ik te horen dat het geen hartslag meer had. Daarna nam het leven het over. Keuzes werden gemaakt. Noodzaak. En toen wist ik al, dat ik nooit moeder worden zou.

… Maar bovenstaande is slechts mijn verhaal. Mijn gevoel hoe ik alles beleef. Er zijn zoveel andere verhalen waar slechts naar gegist kan worden. Ik weet dat wij met velen zijn. Ik voel het verwantschap, ik ken het gemis ondanks dat morgen gewoon weer een nieuwe dag is waarvan ik zal genieten. Onderhuids blijft het aanwezig, volgt het mij op mijn pad.

Het verdriet dat er niet mag zijn

Weet dat als je op social media de foto’s van de ontbijtjes op bed en de knutselwerkjes ziet dat er een vergeten groep is die in stilte verdriet heeft deze dag. Zij worden geconfronteerd met wat niet voor hen is weggelegd.

…Vraag jij hen erna, dan zullen zij het gevoel ontkennen, wegwuiven. Tranen worden weggeslikt want dit verdriet deel je niet. Begrijp hen, niet met woorden maar met een gebaar. Een hand op een arm, een knuffel.

Stil verdriet mag gedeeld worden.

MSB. My Storybook, Moederdag, het stille verdriet, gemis

 

 

 

Ik wankel

Het verleden en ik, zoveel stappen gezet, zoveel moeite gedaan,
inclusief de rugzak die ik draag , altijd dankbaar voor het bestaan.
Voor het pad dat we volgden, voor hen die we onderweg tegenkwamen,
voor de solowandelingen, maar ook het gezelschap, samen.

Wankel en soms nog vluchtend voor het onbekende als een kind,
verstoppend in de schaduw, voor het monster dat zich onder het bed bevind.
Dat ik nooit goed genoeg zal zijn, terug geworpen in de onzekerheid,
want hoe groot ik ook gegroeid ben, ook dat is mijn werkelijkheid.

Ik wil volwassen zijn, in woorden en in daden, in de beslissing die ik neem,
want alleen dan kan ik met recht verklaren, dat ik de volwassenheid claim.
Mijn opgroei fase is voorbij, ik wil niet meer dat het meisje leidt,
eeuwig verbannen naar wat ooit is geweest; het ontvluchten van realiteit.

Sterke woorden, daadkracht vergezelt mij en mijn verleden op ons pad,
soms echter niet vergetend dat ik die rugzak niet voor niets ophad.
Na de weg die ik aflegde,  het gevecht en de intensiteit ervan,
blijkt dat ik ondanks alles mens ben, die nog altijd wank’len kan….

Beslissen, beslissing, innerlijke stem, Barbara van Vliet, My Storybook, MSB

Mijn Nieuwe Begin

Het begin van de lente, 21 maart,  het begin van mijn nieuwe jaar,
met alles dat fijn was, alles dat veranderde en alles dat tegenzat ben ik nu klaar.
Ik sluit het boek, het is nu wat het is geweest, iets waarop ik terug kan kijken,
vol trots en vol bewondering, zoals achteraf zal blijken.

De geesten in mijn hoofd, de monsters onder het bed, veelal overwonnen,
en is dit niet in zijn geheel, dan werd er een tussenoplossing verzonnen.
Levenslijntjes werden ingezet, voor het eerst openbaar schaamte doorbrekend,
vrijheid werd een deel van mij, op zoek naar mijn kracht, angsten besprekend.

Ik bepaal mijn levensloop, hoe mij pad zich zal vormen,
eigen inzicht, eigen beslissing, eigen waarden, eigen normen.
Geen slachtoffer van de situatie, 100 % eigen verantwoordelijkheid,
alleen dan kan ik met open ogen zien, naar waar mijn pad mij leidt.

Lief Nieuw Begin, wat ben je mooi, als je op het punt staat van ontwaken,
je bent die eerste bloesemknop, en ik ben benieuwd wat ik van je ga maken.
Vertrouwend op wat ik leren mocht, wat een profijt heb ik er van,
vol ongeduld wacht ik af, wat ik dit jaar bereiken kan.

Laat me blijven wie ik ben

Valentijnsdag, Barbara van Vliet, MSB, My Storybook

Keuzes, afwegingen maken,telkens weer, een leven lang,
niet de juiste gemaakt en daardoor in het heden soms nog bang.
Mezelf openstellen voor wat lijkt te kunnen gebeuren, elk moment,
een nieuw gevoel, want ik heb dit nooit gekend.
In sprookjes geloven, op dat gelukkige einde blijven wachten,
terwijl ik verstoppertje speel met mijn gedachten.

Ik ben ik, gecreëerd door mijzelf en mijn verleden,
gevoel hield ik altijd tegen, gevoel dat werd vermeden.
Hou van mij om wie ik ben geworden, zoals ik mijzelf zo goed ken,
Hou van mij, zoals ik van jou, en laat me blijven wie ik ben.

Emoties, sterk aanwezig, worden doorgegeven, tastbaar,
niet alleen ik zal dit voelen, …want wij voelen elkaar.
Door mijn ogen zal jij mijn leven zien, zal het mogen observeren,
om zo telkens weer iets nieuws van mijn wereld te gaan leren.
Ik kijk door jouw ogen mee met jou, jouw wereld, jouw leven,
dat is wat ik jou, daarvoor terug kan geven.

Ik ben ik, gecreëerd door mijzelf en mijn verleden,
gevoel hield ik altijd tegen, gevoel dat werd vermeden.
Hou van mij om wie ik ben geworden, zoals ik mijzelf zo goed ken,
Hou van mij, zoals ik van jou, en laat me blijven wie ik ben.

…Houden van, liefhebben, daar wist ik het bestaan niet van,
die betekenis ken ik pas, sinds ik mezelf omarmen kan.

MSB, My Storybook, Barbara van Vliet

 

Een stukje frustratie

Een hoofd vol pijn, voelt zich ellendig, lam,
bij besef dat de tijd het lichaam kracht ontman.
En hoofd dat bovenal dankbaarheid kent,
maar frustratie overheerst op dit moment.

Maar ik zal doorgaan, ik zal doorgaan
tot ik rechter op zal staan.
Houding trots, mijn rug nu recht
een gezond lichaam is waarvoor ik vecht.

Voelen mag ik, elk gevoel,
voelen is een hoger doel.
Ik laat het toe omdat het mag,
voel de frustratie  van de dag

Maar ik zal doorgaan, ik zal doorgaan
tot ik rechter op zal staan.
Houding trots, mijn rug nu recht
een gezond lichaam is waarvoor ik vecht.

Al weet ik dat ik het gevoel dien te keren,
ook ik heb momenten waarop ik kan leren.
Voor nu speel ik vals, maar houd het klein,
voor even, mag ik boos, op mijn eigen lichaam zijn.

 

 

Terug in het verleden: Zij

Tijd voor de welbekende oude doos, terug naar zomer 2011.

Beslissen, beslissing, innerlijke stem, Barbara van Vliet, My Storybook, MSB

Waar zij vandaan komt kun je het nog horen,
de geluiden van de stad, die haar nu lijken te storen.
Waar verstikkende warmte blijft hangen tussen huizen en gebouwen,
mensen als haar zullen benauwen.
Waar haar hoofd lijkt te ontploffen, overloopt,
van alle angsten die zich daar hebben opgehoopt…

Waar geen blad zich verroerd, windstil als het is,
voor sommigen heerlijk, voor haar een gemis.
Waar haar huid klam aanvoelt van de transpiratie,
alles bij elkaar zorgt voor frustratie.
Waar zij zichzelf staande hield, maar wat zij nu ontvlucht,
naar waar de wind is, …de blauwe lucht.

Ze vertrekt in westerlijke richting, naar de kust,
daar is de ruimte, daar vind ze rust.
De wind, hij pakt haar bij de hand, voert haar met zich mee,
daar ruikt ze het al, de zilte geur, komend vanaf zee.
Voor even kan ze het loslaten, ontspant en ze geniet,
heel even, van alle elementen die deze dag haar biedt.

Ze kan zich beter tegen de onrust in haar hoofd verweren,
daar waar ze zich niet aan de geluiden van de stad hoeft te irriteren.
Het licht, het dimt langzaam, van een dag die zijn einde bereikt heeft,
daar kijkt ze toe hoe de zon in zee zakt, zich gewonnen geeft.
Ze moet weer terug maar zucht tevreden, en gaat staan,
daar bedenkt ze, de sterren tellend, ik ben niet voor niets gegaan

De liefde van mijn leven

… Er zijn honderden, en misschien wel meer dingen geweest waarin ik in mijn leven heb getwijfeld. Kan ik het wel? Durf ik het wel? Ben ik wel goed genoeg? 

Aan één ding twijfelde ik nooit, en dat is mijn gave om te schrijven. Ik zal dit ook nooit afzwakken. Simpelweg omdat daar geen reden voor is. Daar waar ik in relaties nooit eerder werd geconfronteerd met ‘houden van’, vond ik wel liefde in woorden, in hetgeen ik schrijf en de gedachten die in mijn hoofd rond dwalen.

De liefde van mijn leven

Een relatie die al eeuwig lijkt te duren, sinds zo lang ik mij herinneren kan,
en zelfs in mijn allerjongste jaren, wist ik van het bestaan ervan.
Ergens in het diepste van mijn wezen, waar de eenzaamheid mij niet kent,
zal ik altijd welkom zijn, kijken ze naar mij uit, zijn ze aan mij gewend.
Ik voel de aanwezigheid, veilig, ik heb er altijd in geloofd
de liefde van mijn leven, zijn de woorden in mijn hoofd

Mijn woorden begeleiden mij, pakken mij bij de hand,
zijn altijd ergens in de buurt, staan altijd aan mijn kant.
Woorden laten mij niet in de steek, zij zwoeren mij eeuwig trouw,
geven mij de warmte die ik wanhopig najaag, vaarwel zeg ik de kou.
Ik houd van Mijn Woorden, en zij houden van mij,
na jarenlange duisternis ben ik verlost, want ik vocht mij vrij.

Mijn woorden gunnen mij mijn stem, een mening om te uiten,
kijken soms sceptisch van een afstand toe, maar delen mij besluiten.
Niemand zal ooit van jou houden, de echo’s die in mijn hoofd weerklinken
nachtmerries die mij achtervolgen, niet naar de diepte willen zinken.
Maar met Mijn Woorden sluit het boek, want dat is ook wat woorden doen,
behalve de liefde van mij leven zijn, sluiten zij het boek van toen.

 

Het verschil willen maken

Een tijdje geleden benoemde ik het feit dat ik niet meer ‘klein’ kan denken. The Simple Life, een gegeven dat ik steeds vaker op zie duiken in mijn omgeving lijkt voor mij niet weggelegd. Het genoegen nemen met hoe het leven is, minimalisme

Ik wil iets uitmaken in deze wereld, ik wil uitgroeien tot meer dan gemiddeld. Ik wil waarde hebben voor mezelf en het verschil maken in het leven van een ander. Ik wil herinnert worden in een tijd dat ik er niet meer zal zijn.

Nee… dat valt niet onder klein denken. Ik ambieer onsterfelijkheid. Onsterfelijkheid in de gedachten van hen die met mij in aanraking komen.

Onsterfelijkheid

Hoe mooi zijn deze dagen, de dagen dat ik een nieuw leven leid,
want jarenlang negeerde ik één ding, dat was mijn eigen sterfelijkheid.
Mijn leven heb ik terug gekregen, iemand reikte het mij aan,
tijd voor verandering, tijd om de strijd echt aan te gaan.
Tweede kansen worden uitgedeeld, misschien omdat het zo moet zijn,
omdat ik een leven waardig ben, zonder angst, onderdanigheid en pijn.

Hoe waardevoller het leven voor mij wordt, hoe harder ik zal vechten,
want het leven dat mij is gegeven, zal ik niet langer zelf beslechten.
Ik verdien het om mij te bewijzen, anders was het mij niet terug gegeven,
met elk punt aan zelfverbetering ‘koop’ ik nu de dagen van mijn eigen leven.
Niets lijkt wat het is en niets is wat het zal lijken,
maar altijd heb ik mijn dromen waarin ik onsterfelijkheid zal bereiken.

Voor nu geldt; ik zal niemand achterlaten, geen kinderen, geen man,
maar niemand kan mij weerhouden en vertellen dat ik niet onsterfelijk worden kan.
Onsterfelijk in vele gedachten, om mijn visie, mijn geluid, mijn eigen stem,
om de woorden de ik heb geschreven en schrijven zal, de woorden die ik zo goed ken.
Aan mijn bestaan zal een einde komen, maar voor de kwaliteit ervan kan ik kiezen,
vol overgave blijf ik geloven: Ik ben niet gemaakt om in dit leven te verliezen.

Hoe ik het zal bereiken, hoe ik denk dat onsterfelijkheid moet zijn,
…ik wil jouw inspiratie worden, laat mij je lichtje zijn…

Beslissen, beslissing, innerlijke stem, Barbara van Vliet, My Storybook, MSB

 

De eerste week van januari

De eerste week van januari is een feit en verbaasd ben ik bij het horen,
dat er mensen zijn die zich daar niet door laten verstoren.
Rustig, nog in de feest-dagenmodus, alles komt wel op zijn tijd,
maar die week komt niet terug, van elke verloren seconde heb ik nu al spijt.

Ambities, nooit gehad,maar nu meer aanwezig dan ooit hiervoor,
zorgen voor mijn innerlijke kracht, ik wil door, door, door.
Ik weet mijn doel, mijn stem is helder, ik ontdek mij pad,
weet dat ik bij kan stellen onderweg, het verlegen van mijn lat.

Een week 2018 is reeds voorbij, is niet meer beinvloedbaar,
achter de deur van het verleden, maar dit jaar maak ik dromen waar.
Innerlijke rust, dagdromen van het succes dat ik wil bereiken,
om zetten naar daden, om achteraf op terug te kijken..