De schaamte voorbij, het vervolg

… Afgelopen zomer had ik visite. In tegenstelling tot mijn normale veilige keuze om mijn benen te bedekken, koos ik er op die bewuste dag voor om dit niet te doen. Geen legging, blote benen onder mijn witte kersenjurk! Out of my comfortzone in het kwadraat!

Het gesprek kwam, no surprise, op die benen van mij, die benen waar ik een haat-liefde verhouding mee heb. Ze brachten mij waar ik nu sta. Lieten mij weer lopen, fietsen, midden in mijn eigen leven staan. Maar er heerst nog altijd schaamte, ondanks dat ik mezelf hierin hardhandig probeer aan te pakken. Gewoon, door net dat te doen wat niet natuurlijk voor mij is.

Bam! Confrontatie!

Mijn benen werden geobserveerd. Ik benoemde mijn gedachte, mijn bijna-angst dat ik ooit zou moeten gaan geloven aan het gebruik van steunkousen. Dat zou de schaamte nog net iets groter maken. Ik hoefde niet lang te wachten op een reactie van mijn bezoek: “Dat weet ik wel zeker!!!” klonk het zonder enige vorm van twijfel en inclusief de drie uitroeptekens. Oef! Bam! De overtuiging waar het mee gezegd werd deed me even knipperen met mijn ogen. Wel verfrissend eigenlijk, geen mooipraterij maar een eerlijk, duidelijk oordeel. Nieuw, dat wel, en op dat moment, nog een beetje onwennig, en toch…fijn.

Over tot actie

Ik weet dat ik zonder de directheid van mijn bezoek op die warme dag in het begin van de zomer niet zo snel over was gegaan tot actie. Achteraf denk ik dat ik er een half jaar tot een jaar langer over gedaan zou hebben. Waarom zo lang? … Ik denk een stukje acceptatie. Echter door er meer aandacht aan te besteden werd het onderwerp normaler, makkelijker bespreekbaar en minder schaamtevol.

Binnen korte tijd raakte ik overtuigd dat steunkousen wel eens heel effectief zouden kunnen zijn voor mijn benen. Ergens was nog die frisse tegenzin zoals op die ene zomerdag. De onwetendheid, zou ik die kousen aan -en uit krijgen? En zo niet, wat dan, hoe zou ik me er dan mee moeten redden alleen? Blokkades waren er nog voldoende op mijn pad dat naar vandaag leidde, maar tussendoor kwam steeds meer iets dat op nieuwsgierigheid leek.

Herkenning en geruststelling

Ik moest mijn benen op laten meten, zoals ik dacht wijkt links af van rechts. Visueel was dit al bevestigd door het beeld van mijn bovenbenen. In centimeters bleek dit ook te kloppen. Lipoedeem, het vermoeden hiervan, werd uitgesproken. Zo makkelijk en plezierig mogelijk leven met mijn beperking. Zo benoemde de dame die mij hielp het. Beperking, …tot voor dat dit woord genoemd werd, was ik me nooit bewust van een beperking. Het was een gevolg van mijn overgewicht, waar ik zelf verantwoordelijk voor was. Het was MIJN probleem, en IK moest daar mee leven. Bij het opmeten leerde ik dat er samen naar een oplossing gekeken mocht worden. Niet eigen schuld, dikke bult.

Wat vandaag bracht

…Vandaag bracht een nieuwe dag, een andere inslag en de volgende stap op mijn pad. Ik had vertrouwen, ik was nieuwsgierig, en voor een groot deel viel het mee. Het aantrekken lukte, de druk voelt fijn. Ik kon kriebels in mijn benen waarnemen. Vervelend, irritant maar ook de bevestiging dat de steunkousen hun werk doen.

…Ik noem ze mijn nieuwe vrienden, we moeten nog even aan elkaar wennen, een beetje aftasten, maar ik geloof in deze vriendschap en het bestaan ervan. Och, ja, er waren momenten dat ik ze uit wilde schoppen, maar toch ben ik blij met ze en de toekomst die we delen. Met dank aan één hele bijzondere zomerdag.

 

Acceptatie van toen

Die facebook herinneringen… leuk! …Maar ook confronterend. Van de week werd ik door Facebook herinnerd aan een fotoshoot met mijn ouders die drie jaar geleden plaatsvond in Spaarnwoude. Slechts drie jaar geleden, want in mijn hoofd lijkt het langer. In tussentijd heb ik bergen verzet en halve marathons gelopen. Ik schrik van het feit, dat ik schrik van mijn foto’s. Een steek van verraad gaat door mijn wezen, want schrikken van wie ik was is hetzelfde als zeggen dat ik toen niet goed genoeg was, is het niet?

 Zij

Ik zie haar niet als mezelf, ik zie haar als een ander persoon, een ander leven, een andere wereld. De bovenstaande foto doet me het meest schrikken, maar wat maakt haar anders dan mij? Ik mag deze foto’s van mezelf niet negeren. Ik deel de herinnering dan ook op Facebook. Simpelweg omdat zij er ook mag zijn, als degene die ik was. Een eerbetoon aan haar. Ook toen was ik een goed mens, een leuk mens, een aardig mens. Ook een onzekerder mens, een minder sterk mens. Een mens die nog niet voor haar eigen mening durfde uit te komen en die zichzelf zeker niet een schop onder haar kont gaf om uit haar comfortzone te stappen. Maar ik was mens, en dus mocht ik er zijn.

Van half leven naar leven

De bedeesde versie, degene die ik was, zij leefde maar half. Maar, zo bedenk ik mij, het negeren van mijn verleden is ook slechts een half leven. Want net zo goed als het heden en de toekomst, ben ik mijn verleden, en dat is ZIJ. Ik observeer haar met mijn kennis uit het heden. Ik zie nu haar zwakheden, haar struisvogelgedrag en haar gevecht. Met zichzelf, haar omgeving, op het gebied van relaties en  in haar relatie met eten. De dame op de foto heeft het niet makkelijk, maar wanneer is het leven dat wel? Hoort het leven makkelijk te zijn of krijgen we terug wat we zelf in het leven stoppen, investeren? Ik heb leren leven door wat ik heb meegemaakt, of laat ik hem anders keren: Ik ben lerende in het leven, want elke dag brengt nog steeds nieuwe uitdagingen om aan te gaan en nieuwe gevechten om te overwinnen.

Acceptatie is het nieuwe begin

… Heel bewust kies ik er voor om niet een foto van mijzelf in het heden in dit artikel te plaatsen. Want dan zou er een vergelijking ontstaan… Daardoor zou ik laten zien dat ik nu een gezonder gewicht nader, dat mijn lichaamshouding is verbeterd. Dat er trots zit in die houding en in mijn blik waar ik eerder het meisje was dat weg wilde kruipen. Door dat te doen zou ik aangeven dat ik toen niet goed genoeg was, … en dat was ik wel! Ik ben nu alleen nog beter!

Me and My Coach: het inschakelen van hulpverlening

Coach Awesome!

En overpeinzingsberichtje van mijn kant geschreven op de dag dat ik op wolken lijk te lopen. Waarom? Dat volgt later. Eerst wil ik even terug naar een passage uit het werkboek die nog altijd in mijn hoofd zit over de emotie-eter

“…voeding dient dan feitelijk als medicatie om je geestelijk beter te voelen. Maar lichamelijk problemen pak je lichamelijk aan. Sociale problemen pak je sociaal aan en psychologische problemen pak je psychologisch aan…”

Deze kern die in de eerste alinea van fundament 4 staat is mijn houvast geweest. Het vertelde mij keer op keer dat de problemen in mijn hoofd niet opgelost konden worden door teveel te eten. Ik moest die basis goed zien te krijgen, angsten overwinnen, stress uit mijn hoofd bannen, een verleden verwerken… Oef wat lijkt eten, of zoals jij zegt; voeding gebruiken om je geestelijk beter te voelen dan een makkelijke uitweg. Ook hield deze passage mij staande in een wereld waarin hulpverleners en doktoren mij vrijwel allemaal afwimpelden met het oh zo bekende “minder eten en meer bewegen”-riedeltje.

Nee!

Dit is niet hoe simpel het werkt. Ook als ik berichten in de media lees over de toename van zwaarlijvigen denk ik: “Men kijkt niet ver genoeg.” De oorzaak van overgewicht wordt gelegd bij het te veel eten, maar wat is de achterliggende oorzaak van het teveel eten? Naar mijn idee is dat het probleem wat aangepakt moet worden en volgt daarna het traject van minder eten en meer bewegen. Vergeef me mijn overtuiging en spreek me alsjeblieft tegen als je het niet met me eens bent Coach, maar dit is mijn waarheid. Dit is zoals ik denk. Een hele cut-the-crap-uitspraak van mij: Ik denk dat een groot gedeelte van de gewichtsproblematiek voortkomt uit psychische problemen.

Het vermijden van hulpverlening

De drempel om hulp in te schakelen wordt groter. Laat ik het anders formuleren, werd groter voor mij na elke negatieve ervaring met doktoren en diëtisten. “Zelf doen”werd daardoor mijn levensmotto. Lange tijd zag ik hulp inroepen als een teken van zwakte. Uiteindelijk resulteerde dit in meer dan 25 jaar aanklooien. Wel willen, maar niet kunnen veranderen. Obstakels, beren op de weg en het gebrek aan kennis, durf en vertrouwen in mijzelf.

… Ik begrijp dat een arts genoodzaakt is mij op de gevolgen van overgewicht te wijzen, ook als ik voor een allergie kom. Dat snap ik. Maar in mijn mening wordt er nog teveel voorbij gegaan aan het psychische gedeelte.

Barbara, van Vliet, Mark Jensen, My Storybook, MSB , geluk toelaten. Momentgeluk, Mye Denekamp

Mijn ommekeer

Begin 2017 werd mij verteld dat ik in het voortraject zat om met diabetes gediagnosticeerd te worden. De vraag was niet of ik het zou krijgen, maar wanneer. Afgelopen week ging ik naar de huisarts, in principe om te informeren naar steunkousen voor mijn Lipoedeembenen, maar dat nu even terzijde. Ik had last van spanning voorafgaand aan deze afspraak. Weer gewezen worden op mijn overgewicht en de gevolgen ervan zou ik uiterst pijnlijk vinden. Zeker na het pad dat ik het afgelopen jaar heb afgelegd. Er werd mij gevraagd of ik mijn gewicht ook wilde weten. Het was niet dat ik niet had nagedacht over het feit dat ik op die weegschaal zou moeten staan, en dus deed ik het, al was het maar voor mijn dossier. “Het is minder dan 165 kg toch? “ vroeg ik aan de arts met een zenuwachtig lachje. Zij benoemde het getal waaruit bleek dat ik inmiddels 48,5 kg kwijt ben. Wat fijn! Mijn bloeddruk…  130/95… Nog een iets verhoogde onderdruk maar een hele mooie vooruitgang. Ik dien hier nog even te vermeldden, dat ik het hele gewichtsverliestraject ben begonnen om een gezonder lichaam te creëren. Dat is mijn doel, de rest is bijzaak. Toen ik haar het meetapparaatje zag pakken om mijn bloedsuiker op te meten schoot de stress even goed door mijn lichaam. Ik wilde, … durfde hier eigenlijk de confrontatie niet mee aan te gaan, maar ik was er nu toch… Terwijl de seconden aftikten bedacht ik mij hoe ik zou reageren als ik nu de boodschap zou krijgen dat de diagnose diabetes zou zijn… Mijn waarde bleek een 4.9… Diabetes getackeld én prediabetes getackeld!!! Door koolhydraatarm eten, volop bewegen, emotie-eten tackelen en slaap verbeteren.

Vandaag loop ik op wolken, vol ongeloof nu nog. Opluchting… ook dat, maar nog ergens op de achtergrond. Coach Awesome, dank je wel! Duizend keer het besef dat hulpverlening inschakelen niet een  zwakte is, maar de sterkste, stoerste en beste beslissing, die ik ooit heb genomen.

Liefs B.

 

Hey Barb!

Haha Ik weet niet precies wat je vraag is dus ik reageer op gevoel. Je klinkt eerder enorm blij. Als een energieke puppy waarvan gevraagd wordt om stil te zitten. Haha no way mogelijk dus. Dus je hoeft ook geen vraag te hebben, uit jezelf maar lekker helemaalJ. Je mag compleet gelukkig zijn. Want bespeur ik nou tussen de regels door een rem? Een rem op blij zijn en dat durven uiten, ongecensureerd? Je praat immers over “overpeinzing”, “ongeloof”…en op de “achtergrond”.

Dame, je hebt prediabetes en diabetes haar #ss gekickt!!! Je hebt een gruwelijke bloedvatdichtslibbende en zenuw kapot makende ziekte succesvol aangepakt, via leefstijl en emotie-eten stoppen. Medicatie rondom diabetes helpt overigens de schadelijke bloedsuikerwaarden enigszins te stabiliseren maar de onderliggende ontstekingsfactor wordt NIET aangepakt. (95% van alle ziekten komen voort uit laaggradige ontsteking!). En vergeet niet dat een bijwerking van diabetes, inclusief medicatie, vaak kanker is omdat die torenhoge bloedsuikerwaarden en dus noodzakelijke torenhoge insulinewaarden een krachtige groeistimulus zijn voor een eenmaal ontwikkelde kankercel.

Pre-diabetes en diabetes

De overgang van prediabetes naar diabetes is doorgaans 5 jaar als niks verandert en jij hebt de rollen omgedraaid!!! Dus wees extatisch trots op jezelf zou ik zeggen. Geen ongeloof maar I FREAKIN’ DID IT!  Jij hebt je lichaam gemanipuleerd om weer een vetverbrander te worden ipv bloedsuikerverbrander. Jij hebt die mooie benen van je gebruikt om al die veeeele km’s nagenoeg iedere dag te gaan wandelen of te fietsen. En dat i.c.m. koolhydraatarm eten en toename rust in hoofd en hart, maakte jouw lichaam weer insulinegevoelig. Dus bye bye diabetes. Onder controle, zonder medicatie!

Mooie benen

En ja…ik zei mooie benen. Zoals ik laatst zei, je hebt lipoedeem, maar je bent niet lipoedeem. Zelfs je benen “zijn” niet lipoedeem, ze hebben het. (Net als je gedachten van je oude-ik. Je hebt ze, je bent ze niet.) Je benen zijn dus veel meer dan alleen lipoedeem. Ze brachten jou letterlijk en figuurlijk naar nieuwe plekken in je leven. Een leven weg van energierovers, gebruikers, beperkingen van lichaam en geest en eenzaamheid. Dus ze zijn mooi, inclusief lipoedeem…heel mooi zelfs.

Dus als ik gelijk heb, UIT jezelf compleet, want zoals ik keer op keer zeg als hersenspoelende affirmatie, voor vooral de emotie-eter:

  • Problemen en tegenslag horen bij het leven als eb en vloed…en briljant ga ik ermee om.

Tegenslag en ellende hoort ook bij het leven dus om daarvoor steeds in te houden? Nee, uit jezelf vrij en blij want je bent nu een winnaar in het leven. Barb, je hebt emotie-eten gestopt en onder controle gebracht. Je hebt je angststoornis overwonnen (!). Je hebt prediabetes en diabetes overwonnen. Je hebt supporters en liefdevolle mensen in je leven weten toe te laten en te creëren, die er eerst zacht gezegd onvoldoende waren. Je hebt eigenwaarde en een eigen mening weten te ontwikkelen én te uiten. Jij hebt dus JIJ ontdekt. Je kunt dus aan wat op je pad komt, dus weg met die rem, BECAUSE YOU DID IT! Dus die nieuwe krachten van je kun je later ook weer gebruiken bij de volgende draak op je pad.

Tja, artsen…

Artsen…In het kader van: ze doen wat ze weten. Veel kun je ze niet kwalijk nemen want in zijn algemeenheid kennen ze via hun opleidingen alleen operatie en medicatie. Dus nooit oorzaakaanpak, uitsluitend symptoombestrijding. Ze zijn naar mijn idee tunnelspecialisten. Ze weten veel van wat erin gebeurt maar erbuiten en eromheen? Als je een probleem hebt dat zich in die “tunnel” bevindt dan kunnen ze zeker handig zijn. Zonder twijfel! Maar voor de rest houdt het op. Waarom bijvoorbeeld een zalfje krijgen tegen eczeem als de oorzaak bijvoorbeeld een lekkende darm is omdat het baasje glutensensitief is. Waarom bijvoorbeeld medicatie krijgen tegen diabetes als het baasje een emotie-eter is (bijna de helft van de mensen met overgewicht!) en daardoor hoge bloedsuikerwaarden blijft creëren via koolhydraatrijke voeding, zoals junkfood of die craving steeds voor brood. Waarom steeds brandjes proberen te blussen als je die kunt voorkomen?

“Lange tijd zag ik hulp inroepen als een teken van zwakte.”

Ik snap je uitspraak, zo dacht ik ook en zo worden we ook opgevoed in het westen: we moeten presteren! Naar mijn idee uiteindelijk geboren uit niet goed genoeg denken te zijn dan. Je eigenwaarde afmeten aan de prestaties in je leven. Dus oh jee, oh jee, wat als we problemen hebben en iets niet zelf kunnen. Maar we kunnen ook onmogelijk alles zelf. Hoe saai ook zou het zijn als iedereen wordt geleerd om van alles een beetje af te weten. Dan krijg je ten eerste mensen die nooit uitblinken in iets en je krijgt dan een typische perfectionist die alleen maar zevens haalt, i.p.v. daar een 9 of een 10 en daar een 5 of een 6. Dus halleluja dat je iets niet weet en hulp bij nodig hebt, dan heb je ruimte om te focussen op de dingen in je leven die JIJ belangrijk vindt.

Je coach,
Mark

Heb je vragen voor blijvend gewichtsverlies coach van emotie-eters Mark? Je kunt hem mailen op info@markjensen.nl of bereiken op 06 24553879.

Foto 1 en 2 met dank aan MomentGeluk.

Echt zijn, deel 1

… In een vorig leven waar ik een meisje van 10 was had ik een Opa die medeoprichter was was de Geologische Vereniging in Groningen. Als 10-jarig meisje was dat de inspiratie voor een spreekbeurt die ik hield over stenen en fossielen. Ik kreeg een aantal stenen mee om aan mijn klasgenootjes te laten zien. Daaronder ook twee kiezelstenen die langs het spoor werden gevonden vlak bij het huis van Opa en Oma dat ik mij nog zo goed herinner. Tot aan de geur die in het huis hing en de oranje gordijntjes bij de voordeur.

De betere versie van mezelf

Niet de amathist, niet de pyriet, niet de bergkristal  en niet de woestijnroos waren mijn favoriet. Het waren die kiezels die het meest mijn aandacht trokken. Ze waren door de polijstmachine gegaan en hadden daardoor een metamorfose ondergaan. Van ruw, puur en wellicht, enigszins saai, waren ze nu glanzend, glad, vol kleurschakeringen… maar ook: minder ‘echt’. Het 10 jarige meisje draaide en draaide de kiezels in haar handen terwijl ze er ademloos naar keek. Gepolijst: beter zijn dan haar eigen Ik, dat was wat zij ook wilde zijn.

Het masker ging op

In de jaren die volgden leerde het meisje wat het was om gepolijst te zijn. Het hield haar staande. Als kind, als puber, en als volwassen vrouw. Fake a smile, zet een masker op en laat iedereen de gepolijste versie van jezelf zien. Altijd zeggen dat het goed gaat maar de blik van een ander ontwijken als deze je onderzoekend aankijkt. Niemand kwam bij de echte Ik, de ruwe, pure versie. Zelf negeerde ik deze versie van mezelf want de pure Ik had pijn, was eenzaam en zat hopeloos met zichzelf in de knoop. Mijn gepolijste buitenkant, mijn masker was mijn bescherming in een wereld waar ik niet kwetsbaar in kon zijn.

MomentGeluk. My Storybook, MSB, Lipoedeem. de schaamte voorbij

Door de lens van de camera

Ik zag mijn pure Ik pas weer, toen ik de foto’s terug zag die My Storybook-fotograaf Mye van mij maakte. Niet de gemaakte lach, soms wel, maar vaak ook niet. Nadenkend, meteen frons in mijn voorhoofd omdat mijn brein tegenstrijdige signalen afgaf. Soms ook verdriet, angst, eenzaamheid of wanhoop. Alles wat ik altijd wilde verbergen werd zichtbaar. Het gepolijste laagje werd dof na al die jaren. De kern werd zichtbaar, ruw en puur… echt.

Na al die jaren was het masker een comfortzone geworden, onderdeel van wie ik was. Wist ik eigenlijk nog wel wie ik echt was? Het was moeilijk om een ander in zoverre te vertrouwen om mijn echte Ik te laten zien. Toch… ook het besef dat de beste versie van mezelf JUIST ongepolijst is, vooral voor mezelf. Toneelspelen, maskerdragend  is fijn, maar ik kan en wil dit niet een heel leven volhouden…

…En dus heb je kans dat als je mij leert kennen je alles van mij ziet. BAM! Dit ben ik. Take it or leave it, maar als je mij in jouw wereld accepteert, accepteer mij dan in mijn meest pure vorm. Ongepolijst, ruw, puur. Zoals ik echt ben, want beter dan dat kan ik niet zijn.

MSB. My Storybook, Moederdag, het stille verdriet, gemis

 

De schaamte voorbij; Lipoedeem, deel 1

Awareness… wat is dat nu eigenlijk en hoe bereik je dat.  De vraag houdt mij bezig terwijl ik in de trein zit. Daar waar ik normaal altijd met oortjes inzit en mij langs het voorbijschietende landschap laat begeleiden door de klanken van mijn favoriete muziek kies ik er nu voor om alleen te zijn met mijn gedachten.

Awareness… bewustwording. De wereld bekend maken met hetgeen dat mij bezig houdt. Maar bereik ik dat enkel door met een reeks feiten op de proppen te komen? Ik keer de vraag naar mezelf. Empathie en ik gaan hand in hand. Het is een deel van mij. Ik kan met iedereen meeleven, maar dan moet er wel sprake zijn van een persoonlijk verhaal. Ik wil kunnen voelen. Pijn, waanhoop, verdriet.

Feiten zijn feiten en niets meer dan dat. Feiten geven het gevoel niet weer. Hoe schokkend de feiten ook kunnen zijn, ik ben in staat mijn schouders op te halen en verder te gaan met mijn leven zonder er één keer aan terug te denken.

Lipoedeem

De maand juni is Lipoedeem Awareness maand. Het bewust maken van de wereld wat deze chronische ziekte inhoud. Mooi. Heel mooi, want ook mijn lichaam kampt met deze aandoening en ik zie de noodzaak van een stuk bewustwording in. Ook ik liep aan tegen onwetendheid van artsen. Awareness is een mooi ding. Niet alleen voor de medische wereld, maar ook voor omstanders. In mijn meest ideale sprookjeswereld zorgt de bewustwording dan ook voor het wegnemen van schaamte voor hen die met deze chronische ziekte te maken hebben.

Heel kort toch de feiten. Wat houdt Lipoedeem in? Hier kan ik uiteraard mijn eigen kennis en ervaring op los laten, maar ik kies ervoor om dit gedeelte te quoten uit de folder van de patiëntenvereniging (www.lipv.nl). Beter en duidelijker dan dat zou ik het niet kunnen zeggen.

“Lipoedeem betekent letterlijk vet- en vochtophoping. Het gaat om een pijnlijke en chronische ziekte. Een officiële ziekte waar tot de dag van vandaag nog geen medicijn voor is uitgevonden. Bij lipoedeem is er een stoornis in de aanmaak van vetweefsel. Bovendien is de afvoer van vocht via de lymfvaten niet optimaal. Het gevolg is een onderhuidse ophoping van vet (lip) en vocht (oedeem). Meestal komt het lipoedeem symmetrisch voor op de heupen, bovenbenen en knieën. Kenmerkend is dat bij Lipoedeem de vaak dikke benen, ook bij afvallen dik blijven. Soms hoopt het vetweefsel zich op rond de enkels (overbloezende enkel). Ook kunnen de armen zijn aangedaan. Handen en voeten zijn echter nooit aangedaan.”

Vooropgesteld: Ik ben geen slachtoffer van deze aandoening. Dat weiger ik. Mijn hoofd is sterker dan de lichamelijke ongemakken en uiterlijke kenmerken die deze ziekte met zich mee brengen voor mij. Dat zeg ik nu, anno 2018. Uiteraard is er een lange weg afgelegd om mij op dit punt te laten belanden.

 

I do it my way

Ik besloot om op mijn eigen eerlijke manier aandacht te vragen voor het onderwerp. Vaste lezers van My Storybook zullen dit niet anders gewend zijn. Ik vroeg mijn vaste fotograaf om mij op beeld vast te leggen op de eerlijke, open manier die ik zo ambieer in tekst. Omdat ik er op kick om mijn minpunten benadrukt te zien? Houd van zelfpijniging? Nee, geen van beiden. Maar ik vind dat het tijd wordt om taboedoorbrekend een enorm statement te maken. Die confrontatie doet pijn, zorgt voor worstelingen in een hoofd dat boven deze ziekte wil staan, maar is oh zo nodig.

Ik ben eerlijk naar jou, en ik verwacht eerlijkheid van jou terug. Toen ik in een vroeg stadium van dit project fotograaf Mye een selfie stuurde van mijzelf voor de spiegel in enkel een slip en een shirtje was haar reactie: “Ja, ik snap je gevoel van schaamte wel”. Hard? Ja, maar eerlijk.  Ik word niet beter van hen die mij vertellen dat het allemaal wel meevalt. Want dat doet het niet. Mijn benen zijn lelijk, maar ze zijn deel van mij. Ik verafschuw ze en ik houd van ze. Ik ben ongelofelijk trots op ze. Zie mijn benen, mijn armen en hoe Lipoedeem hen tekent. Erken het. Dat mag. Kijk naar mijn benen en verzucht opgelucht dat jou benen er mooier uit zien, ook dat mag. Maar erken het en laat het er zijn. Laat mij wezen wie ik ben. Inclusief de Lipoedeem. Inclusief de oh zo kenmerkende vetophopingen. Laat mij, door jouw erkenning hierin, de schaamte doorbreken.

Gedurende de maand juni kun je elke zaterdag mijn verhaal over Lipoedeem lezen. Weken waarin ik schaamte, pijn  en ja, ook een aantal feiten met je zal bespreken. Awereness 2.0.

Verwacht geen medisch onderbouwde stukken van mij. Ik laat je kennis maken met het gevoel, met mijn waarheid. Hetgeen waar ik dagelijks tegenaan loop. Voor mij is het realiteit. Een stukje vrijheid dat werd ingeleverd door een lichaam dat er anders uitziet en anders functioneert dan we verwachten. Dan we zouden willen. Dàt is naar mijn idee wat bewustwording teweeg zal brengen. Niet enkel de feiten.

Laat mij zijn wie ik ben.

Wij zijn 40+, wie ben jij?

En dan ben je opeens veertiger… Een verschil van dag en nacht, de impact die dat getal met zich meebrengt. Die 40… dat klinkt toch wel erg serieus en volwassen. Een bijna 40-er, een newborn 40-er, twee 40-ers uit de middenmoot en een iets meer belegen 40-er (als in: ook zij was 40). Allemaal kregen en krijgen we te maken met het fenomeen ‘ouder worden’. Hoe denken deze dames over dat mythische getal? Is er nog een leven na de 40?

Ooit waren we allemaal dat 16-jarige meisje dat niet verder keek dan.. dan wat? Vijf, hoogstens tien jaar in de toekomst? Veertig leek buiten ons bereik. We dachten er niet aan en wilden er niet aan denken. Een ander universum. Het Grote Mysterie waarvan we ons destijds niet eens bewust waren dat we ooit op dat punt zouden komen.

MSN, My Storybook, Barbara van Vliet, 40+40+ Barbara
Barbara. My Storybook.
Fotograaf: MomentGeluk

We voelen ons allemaal nog lang geen 40.

Maar als we ons niet zo voelen, wat is dat gevoel dan?… Het tegenovergesteld van hoe we nu in het leven staan? Ik stelde vijf vragen op voor mijn 40+ Dreamteam. Ieder kreeg dezelfde vragen.Van origine was mijn insteek om een artikel te schrijven op basis van hun antwoorden, maar hier kwam ik na de eerste retourmail al van terug. Wat hebben deze dames zichzelf mooi neergezet, stuk voor stuk, ieder op haar eigen manier. Hun bijdrage uit elkaar rukken om zelf een artikel te schrijven… het voelde niet goed. Ik kies er daarom ook bewust voor om de dames in de spotlight te laten staan en hun antwoorden én openheid te eren.

Go Ladies! Petra trapt af:

Perta

Vraag 1: Deel je gedachten eens met mij over het volgende: Hoe voel jij je nu en hoe zou 40 volgens jou moeten voelen, wat is jouw beeld hierbij?

Misschien ligt er wel te veel nadruk op ‘jong’ en ‘oud’ en is het heel erg 2018 om er jong uit te (willen) zien en je jong te voelen. De antirimpelcrèmes en -behandelingen profiteren daar natuurlijk goed van. Want jong is de norm, oud is afgeserveerd. Misschien moeten we gewoon eens van dat idee af, zeker nu onze generatie tot ongeveer zijn zeventigste door moet werken.

Voel ik me 50? Misschien wel, ik denk dat ik me niet veel anders voel dan andere mensen van 50. Voel ik me heel anders dan toen ik 30 was? Nee, dat niet.

Voel ik me over twintig jaar heel anders dan nu? Ik hoop het niet. Ik ga er vooralsnog vanuit dat ik dan gewoon het bejaardenhuis op stelten zet en me (nog steeds) niet zo heel veel aantrek van wat wel en niet hoort.

 Vraag 2: Wat is volgens jou de reden dat jij je nog geen 40 voelt? (Denk aan gezin, jonge kids, sociaal leven, een actief bestaan enz.)

Zoals gezegd: zelf voel ik me niet veel anders dan toen ik 30 was. Ik sta alleen wat krakkemikkiger op als ik lang gezeten heb. Ik vervloek de kleine letters op verpakkingen, die ik niet meer zonder leesbril kan lezen.  En ik krijg steeds meer ongevraagde reclame over incontinentie en overgangsgedoe.

Ik realiseer me mijn leeftijd pas als ik in het ziekenhuis behandeld word door een arts en denk: ‘Weet jouw moeder wel dat je hier bent?’ Of als ik het wel aandoenlijk vind dat de agent die me bekeurt nog acné heeft. Echt stokoud voel ik me vooral als mensen ineens ‘mevrouw’ gaan zeggen.

Zelf kreeg ik mijn dochter vrij jong, dus met een beetje geluk word ik ook jong oma. Mensen vragen me weleens bedenkelijk wat ik daarvan vind. Mij lijkt het geweldig. Ik ga gewoon met mijn kleinkind leuke dingen doen en draag de titel ‘oma’ dan ook met trots hoor. Ik hoef me ook niet per se jong te voelen, als ik maar actief, betrokken, enthousiast en gezond oud mag worden. En als dat samen is met mensen die daar hetzelfde in staan.

Vraag 3: Wat is volgens jou het grote verschil tussen het 40 zijn in onze tijd versus onze ouders. (Voor mij geld dat ik mijn ouders ‘ouder’ vond dan dat ik mezelf nu zie. Maar was dat ook zo, of was dat slechts een kinderlijk perspectief?

Vroeger vond ik de moeder van mijn vriendinnetje stokoud. Ze had een bloemetjesschort aan en krulspelden in. Terugrekenend zou zij toen een veertiger (of zelfs dertiger) zijn geweest. Het ‘oud zijn’ schuift steeds verder op. Mijn ouders lopen tegen de tachtig en lopen op sneakers, dragen spijkerbroeken en mijn vader loopt beter hard dan ik. Ik denk dat de ‘normen’ wel wat verschoven zijn in de loop der tijd.

Daarnaast telt ook dat ‘kinderlijk perspectief’ dat je noemt. Als ik mijn ouderlijk huis terug zie, dan vind ik dat piepklein, terwijl ik dat vroeger echt niet zag. En toen ik mijn leraren van de basisschool weer zag toen mijn dochter daar op school ging, vond ik het ook erg kleine mannetjes, terwijl ik daar vroeger tegenop keek.

Wij zijn 40+. msb, My Storybook, Petra Noordhuis
Petra Noordhuis. Tekst en de rest

 Vraag 4: Stel: Je bent auteur van een boek genaamd ‘De gelukkige veertiger’. Vertel eens hoe je dat geluk gaat bereiken of vast gaat houden als veertig-plusser.

Hoe je een gelukkige veertiger wordt? Leuke vraag, want ik had het idee om een boek te schrijven over het verrotte leven van veertigers. Natuurlijk willen we allemaal happy zijn, maar er is geen wit zonder zwart. En ik geloof ook niet in die altijd blije mensen. Anderen worden bloedonzeker van al die social media vrolijkheid om zich heen, want die hebben regelmatig een rukdag of vinden hun werk/man/kinderen/leven gewoon af en toe hartstikke irritant. En dat mag ook. That’s life. Ik zet meestal mijn bloopers op Facebook, zodat lezers lekker tevreden kunnen verzuchten dat het altijd nog erger kan dan hun leven. Uiteraard doe ik dat met zelfspot, want zeurende oude mensen vind ik niet leuk. Zeurende jonge mensen ook niet trouwens.

Waar je volgens mij het meest gelukkig van wordt is als je lekker je eigen weg kiest, zonder je te veel aan te trekken van ‘wat men vindt’. Nadenken over wat anderen ervan vinden is pure tijdsverspilling, waar ik me ook nog weleens schuldig aan maak. Terwijl ik inmiddels beter zou moeten weten. Daarnaast zouden we massaal onze missers moeten delen en daar hartelijk om moeten lachen. Kom maar op met je mislukte maaltijden, je verkreukelde slaaphoofd, je drammende kleuter en je verregende vakantie. Weg met die drang om alleen je Hallelujah-berichten te delen. Mensen zouden een stuk gelukkiger zijn als ze zich niet constant spiegelen aan de hashtags #lovemylife en #proudmom enzo. Je leven is soms gewoon stom en je kinderen ook. Deal with it.

Vraag 5: Wat is een absolute NO Go nu je de 40 gepasseerd bent? (denk: flirten met vreemde mannen, sneakers, blijven geloven in sprookjes, tijgerprintjes dragen, sex;-))

Echte no-go’s zijn er niet voor veertigers. Ik word tegenwoordig overstelpt met online adviezen over kapsels en kleding, met titels als ‘wat je als veertiger echt niet meer kunt dragen’ enzo. Maar ik hou wel van diversiteit en iedereen moet maar lekker blijven dragen wat hij of zij wil. Ik twijfel ook weleens over mijn spijkerbroeken met (bescheiden) scheuren, maar als hij lekker zit blijft hij gewoon.

Tegen beter weten in jong willen blijven is wat mij betreft niet zo’n goed idee. Je kunt natuurlijk je hoofd strak laten trekken, maar daar zit ook een beperkte houdbaarheid aan. Bovendien is een strakke kop met een gekreukeld decolleté ook geen gezicht, dus waar ligt je grens? En van botox en fillers knap je over het algemeen ook niet echt op, dus er zit weinig anders op dan gewoon te accepteren dat je ouder wordt. Met een beetje mazzel worden we het allemaal.

Overigens heb ik niks tegen een beetje bijwerken hier en daar, als je je daar prettiger bij voelt. Ik verf mijn haar ook en ik heb mijn tanden recht laten zetten. Maar vechten tegen het verval heeft niet zoveel zin, hoewel ik het wel belangrijk vind dat ik een beetje fit oud(er) word. Daarom sport ik ook drie keer per week en fiets en wandel ik dagelijks. Soms tegen heug en meug ja, omdat ik van mezelf moet. Maar vooral omdat ik nog zoveel wil en dat ook wil blijven kunnen doen. En dat is een heel erg slechte afsluitende zin voor een tekstschrijver. Maar ook dat moet kunnen.

Petra Noordhuis

www.tekstenderest.nl

Nathalie

Vraag 1: Deel je gedachten hierover eens met mij. Hoe voel jij je nu en hoe zou 40 volgens jou voelen, wat is jouw beeld hierbij?

Ik voel me als bijna 40 tiger wel bijzonder 😊 Een nieuwe fase lijkt het. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Het klinkt heel gek maar het lijkt alsof ik alle kanten op wil. Ik voel een bepaalde onrust in mij alsof er wat staat te gebeuren.  Moet ik nu serieus zijn, moet ik nu gek doen? De aftakeling is begonnen? Zal de menopauze ook ergens haar intrede doen? Ik zie ook wat extra rimpels, de oogleden beginnen langzamerhand ook wat te hangen. Wie ben ik eigenlijk? Ik wil zijn wie ik echt ben.  Een soort moment van herijken. Visie en richting bepalen voor mezelf. En gaan met die banaan!

Hoe ik me nu voel, is ook hoe ik zou verwachten dat ik me zou voelen als 40tiger.   Twijfels en keuzes maken dat staat ook in al die zelfhulpboeken toch? Haha. De rust zal vanzelf terugkeren.

Vraag 2: Wat is volgens jou de reden dat jij je nog geen 40 voelt? (Denk aan gezin, jonge kids, sociaal leven, een actief bestaan enz.)

Ik voel me niet echt veertig. Ik heb een druk bestaan: Gevuld met werk, vrijwilligerswerk, sport, af en toe wat modellenwerk en mijn gezin. Ik zou nog veel meer willen doen maar een dag heeft maar 24 uur. De boel met wel in balans blijven 😊

Vraag 3: Wat is volgens jou het grote verschil tussen het 40 zijn in onze tijd versus onze ouders. (Voor mij geld dat ik mijn ouders ‘ouder’ vond dan dat ik mezelf nu voel. Maar was dat ook zo, of was dat slechts een kinderlijk perspectief?

Ik heb relatief jonge ouders. Toen mijn moeder 40 was, was ik 20.  En mijn vader 48. Ik had hele moderne ouders. Beiden werkten en ze hadden beiden een eigen bedrijf, deden daarnaast vrijwilligerswerk, hadden een druk sociaal leven, zorg voor het gezin. Ik ben op mijn éénentwintigste naar Nederland gekomen om te studeren. Hun verdere ontwikkelingen in de afgelopen 20 jaar heb ik niet van dichtbij mogen meemaken. Het grappige is dat ik heel veel overeenkomsten zie met het leven van mijn ouders.  Er zijn een aantal verschillen, ze hadden geen sociale media, mijn kind is 8 jaar en ik heb geen eigen bedrijf.  Bizar eigenlijk. Ik heb een goed voorbeeld gehad, die ik graag overneem 😊

MSB, My Storybook, Wij zijn 40+
Nathalie. Fotograaf: Toon de Vos

Vraag 4: Stel: Je bent auteur van een boek genaamd ‘De gelukkige veertiger’. Vertel eens hoe je dat geluk gaat bereiken of vast gaat houden als veertig-plusser.

Ik heb besloten aan het begin van dit jaar dat ik eerlijk zal zijn tegen mezelf. Geen maskers meer! Ik ga serieus kijken naar waar ik tegen aan loop in mijn leven en dat zal ik aanpakken. Zodat de tweede fase van mijn leven ook gericht is op mezelf en dingen die ik belangrijk vind. Ik ben aan de slag gegaan met 2 coaches die mij helpen de boel in perspectief te brengen en dicht bij mezelf te komen. ( klinkt lekker zweverig). Ik moet zeggen het is een bijzondere en soms beangstigende weg maar het levert mij zo veel op.  Vrijheid!

Hoe ga ik het vasthouden:

  • Door te zijn wie ik wil zijn
  • Ik ga mezelf niet meer bewijzen aan anderen. Ik weet wat ik te bieden heb.
  • Ik ga genieten van het leven, je weet niet wanneer je laatste dag is
  • Niet zo serieus zijn, een beetje gekkigheid mag best!

 Vraag 5: Wat is een absolute NO Go nu je de 40 gepasseerd bent? (denk: flirten met vreemde mannen, sneakers, blijven geloven in sprookjes, tijgerprintjes dragen, sex;-))

Een NO GO. Goede vraag!  Ik zeg leg jezelf geen restricties op. Doe gewoon waar je zin in hebt en goed voelt. Wat dat ook moge zijn!   Als het gekke printjes zijn, lekker gek doen, parachute springen ( wil ik zelf heel graag) Dus go for it!  Je bent nog niet dood, misschien begint de aftakeling maar goed hoort erbij. Leef je leven alsof het je laatste dag is. Veel lachen en genieten.

Nathalie.

Hermina

Vraag 1: Deel je gedachten hierover eens met mij. Hoe voel jij je nu en hoe zou 40 volgens jou voelen, wat is jouw beeld hierbij?

Ik ben 46 maar voel me 28. Ik voel eigenlijk geen verschil, maar merk wel dat ik door jongeren anders bejegend wordt. Op mijn werk had een nieuwe collega het over een oudere vrouw, van wie hij de naam niet meer wist. Zei een andere nieuweling: oh, je bedoelt Hermina! Ik bedoel maar… ik kan me wel heel jong en fris en fruitig voelen, zo zien anderen mij dus niet!

Vraag 2: Wat is volgens jou de reden dat jij je nog geen 40 voelt? (Denk aan gezin, jonge kids, sociaal leven, een actief bestaan enz.)

Waarom ik me nog geen 40 voel terwijl ik al 46 ben? Ik weet het niet… de tijd is zo snel gegaan… mijn studententijd dat voelt als gisteren! De werkelijkheid is dat dit al 25 jaar geleden is…. Het feit dat ik geen kinderen heb, geeft mij ook een jong gevoel. Klinkt misschien gek, maar mensen die de verantwoordelijkheid kennen van het ouderschap… dan hoor je pas echt bij ‘de grote mensen’  voor mijn gevoel.

Vraag 3: Wat is volgens jou het grote verschil tussen het 40 zijn in onze tijd versus onze ouders. (Voor mij geld dat ik mijn ouders ‘ouder’ vond dan dat ik mezelf nu voel. Maar was dat ook zo, of was dat slechts een kinderlijk perspectief?

Het grote verschil is denk ik dat we met zijn allen ouder worden en later met pensioen.

MSB, My Storybook, 40+, Hermina de Vries
Hermina. Fotograaf: Femke de Schepper

Vraag 4: Stel: Je bent auteur van een boek genaamd ‘De gelukkige veertiger’. Vertel eens hoe je dat geluk gaat bereiken of vast gaat houden als veertig-plusser.

Geniet van de zegeningen die het ouder worden met zich meebrengen. Zoals: relativeringsvermogen, gezond egoisme, groeiend zelfbewustzijn, meer compassie voor jezelf, oordeel van anderen wordt minder belangrijk en als het meezit krijg je een flinke dosis: fuck it mentaliteit.

Vraag 5: Wat is een absolute NO Go nu je de 40 gepasseerd bent? (denk: flirten met vreemde mannen, sneakers, blijven geloven in sprookjes, tijgerprintjes dragen, sex;-))

Ik geloof niet aan verboden die aan een bepaalde leeftijd vastzitten.

Kom op veertiger, leef je leven nu! En trek je niks aan van regels die anderen je op willen leggen!

Hermina. www.wondervol.nl

Bianca

Vraag 1: Deel je gedachten hierover eens met mij. Hoe voel jij je nu en hoe zou 40 volgens jou voelen, wat is jouw beeld hierbij?

Je vraagt mij hoe ik mij voel als 40something…. Hmmmm lastige vraag. Want, hoe zou je je moeten voelen als 40-er? Geen idee, zeg jij het maar. Ik doe het voor het eerst, heb er geen ervaring mee J. Op sommige dagen voel ik mij 32, op andere dagen als 80. Ik merk dat mijn incasseringsvermogen minder is dan 20 jaar terug. Ik heb langer de tijd nodig om te herstellen na sporten of zware inspanning. Ik heb minder last van the fear of missing out: bang om iets te missen. Wat ik merk is dat ik mij minder druk maak over bepaalde dingen, ik vind het veel minder belangrijk wat mensen die ver van mij af staan van mij vinden. Veel belangrijker vind ik het dat ik in harmonie ben met mijn directe familie en vrienden. Wat zij van mij vinden vind ik zo ontzettend veel belangrijker dan 200 “vrienden” op sociaal media die mijn echte ik niet kennen maar wel overal een mening over hebben.

Mensen schatten mij over het algemeen ook in als eind dertig ipv midden veertig. Ik ben klein, normaal postuur, (nog) geen (ernstige) rimpels en redelijk tot zeer actief.

Dus tja…. Hoe zou ik mij moeten voelen als veertiger? Gewoon zoals mij zelf, hoe mijn energie is op dat moment en daar vrede mee hebben.

Vraag 2: Wat is volgens jou de reden dat jij je nog geen 40 voelt? (Denk aan gezin, jonge kids, sociaal leven, een actief bestaan enz.)

Ook hier komt de vraag, hoe zou ik mij dan moeten voelen als veertiger? Oud, versleten, stoffig? Of juist energiek, levendig, bruisend? Ik hang geen leeftijd aan hoe ik mij voel. Ik hang de mate van energie die ik heb aan hoe ik mij voel. Ongeacht mijn leeftijd.

Hoe ik mij voel hangt af van een aantal factoren – mijn driepoot: gezond eten, voldoende slaap en regelmatig trainen. Als die drie in balans zijn kan ik de wereld aan en voel ik mij zoals ik mij voelde toen alles klopte:  sterk, fit en blij.  Valt een van de drie voor een langere periode weg dan kan ik mij zomaar 60+ voelen. Oud, stram, geen energie, overal tegen op zien, depressief worden zelfs.

Wat mij dus helpt om mij fit en gezond te voelen zijn goed eten, voldoende slaap en lekker veel beweging bij voorkeur in de natuur.

Wat het leven voor mij leuk maakt zijn de juiste mensen om mij heen, ik hou van positieve mensen die open in het leven staan. Die onbevooroordeeld naar de wereld en anderen kijken. Die een uitdaging zien in wat er op hun pad komt.  Een gezellig festival of feest waar ik lekker kan dansen, een stuk hardlopen en merken dat het weer iets beter ging dan de vorige keer. Lekker (gezond) eten, de zon (winter en zomer), de natuur, dieren.

Als ik mijzelf vergelijk met de veertigers die ik als kind kende dan zie ik in mijzelf een meer actieve vrouw die goed voor zichzelf zorgt en die een actief, sociaal en sportief leven heeft.

 Vraag 3: Wat is volgens jou het grote verschil tussen het 40 zijn in onze tijd versus onze ouders. (Voor mij geld dat ik mijn ouders ‘ouder’ vond dan dat ik mezelf nu voel. Maar was dat ook zo, of was dat slechts een kinderlijk perspectief?

In mijn beleving waren mensen van 40 vroeger oud. Ze werkten hun hele leven bij dezelfde baas, bleven ’s avonds thuis op de bank zitten. Uit eten bij de chinees, het jaarlijks uitje was naar de dierentuin of naar de C&A om een nieuwe winter/zomergarderobe uit te zoeken. De weekenden waren voor familiebezoek. Vrienden van mijn ouders waren de directe buren en familie die in de buurt wonen. Aan sport deden ze niet. Het was werken, eten, naar TV kijken, slapen en zo ging het de hele week door. Het weekend stond in het teken van het huis schoonmaken, boodschappen doen en op familiebezoek gaan.

Als ik kijk naar mijn leven nu dan ben ik veel op pad, hang ik regelmatig in de sportschool, loop ik hard, heb ik een grote sociale kring om mijn heen met allerlei type mensen. Werk ik op mijn vrije dag en sport ik in werktijd. De grenzen tussen privé en werk zijn vervaagd. Als vrouw ben ik mobieler en onafhankelijk. Waar mijn ouders vroeger geen auto hadden, hebben we er nu 2 voor de deur staan. Ik ben daarmee mobiel en onafhankelijk. Waar mijn moeder vroeger zoveel mogelijk thuis bleef voor de kinderen en daarmee financieel afhankelijk was van haar man heb ik mijn eigen carrière en inkomen. Ik heb geen man nodig om in mijn onderhoud te voorzien. Waar mijn moeder af en toe boodschappen moest doen van het statiegeld, verdien ik meer dan voldoende om de dingen te kunnen doen die mij gelukkig maken. (binnen bepaalde grenzen uiteraard). We gaan regelmatig uit eten, lopen feestjes en festivals af en proberen we zoveel mogelijk uit het leven te halen. Wintersport, zomervakanties, stedentripjes of wandelen in de bergen. Dit is ook omdat ik het financieel een stuk beter heb dan mijn ouders het hadden en heeft naar mijn idee niets te maken met leeftijd. Het is maar wat je zelf uit het leven wilt halen.

 Vraag 4: Stel: Je bent auteur van een boek genaamd ‘De gelukkige veertiger’. Vertel eens hoe je dat geluk gaat bereiken of vast gaat houden als veertig-plusser.

Geluk zit voor mij in mijn gezondheid, in mijn vermogen om te kunnen blijven sporten, in de juiste mensen om mijn heen hebben. Geluk zit hem in een stuk rust om niet meer zoveel te moeten. Om het besef te hebben dat het geen reet meer uitmaakt wat anderen van je vinden en je daar dus ook niet meer zoveel je best voor aan het doen bent. Je niet meer weigert de deur uit te gaan zonder make-up op. De rust van zelfacceptatie. Zelfliefde misschien wel?

 Vraag 5: Wat is een absolute NO GO nu je de 40 gepasseerd bent? (denk: flirten met vreemde mannen, sneakers, blijven geloven in sprookjes, tijgerprintjes dragen, sex;-))

Waar vroeger (toen ik klein was) de vrouwen van 40+ zichzelf een “lekker pittig” kapsel aanmaten, hun hoge hakken inruilden voor platte orthopedisch verantwoorde ohzo lekker zittende maar spuuglelijke schoenen. Waar zwierige jurkjes en korte rokjes werden ingeruild voor lekkere wollen degelijke broeken, een spijkerbroek die op geen enkele wijze de vormen van het lichaam flatteert,  of (terror) een joggingpak (terwijl ze nooit gingen joggen en al helemaal niet wisten hoe een sportschool er van binnen uitziet) zie ik nu om mij heen dat de vrouwen van mijn leeftijd er nog steeds verzorgd uit (willen) blijven zien. Een absolute NO GO voor mij is om op mijn veertigsomething te stoppen met het goed voor mijzelf zorgen en er verzorgd en elegant uit te zien.

Als eindtwintiger heb ik een keer op Sensation White staan kijken naar een groepje “ouwelui” die helemaal in het wit gekleed stonden te dansen en te drinken. Wat triest als je op die leeftijd nog zo je best aan het doen bent om jong te lijken dacht ik toen nog…  Hoogstwaarschijnlijk waren die “ouwelui” gewoon ergens in de 40. Nu sta ik zelf als 40-somethinger regelmatig met een drank je in mijn hand te dansen op festivals en feestjes.  Hoogstwaarschijnlijk aangestaard door een groepje twintigers die mij maar een triest, oud geval vinden. Maar daar heb ik dus lekker schijt aan. Hahahahaha

De NO GO’s zitten voor mij niet zozeer in de leeftijd maar in hoe zit je in je vel, zit je in een relatie, wat zijn de (dresscodes) op het werk? Draag je een naveltruitje als je geen strakke buik hebt? Ga je op flipflops naar je werk als je die dag een afspraak hebt met een klant? Flirt je met die onbekende man als je thuis een vriend hebt zitten? Waarom zou je niet meer mogen flirten na je 40ste? Als je single bent is dat toch een van de weinige manieren om een relatie op te starten.

Blijven geloven in sprookjes, het dragen van sneakers en het flirten met onbekende mannen. Zijn dat niet gewoon allemaal dingen waar je een grote glimlach van op je gezicht krijgt? Je soms misschien wel door een lastige periode heen helpen. Tijgerprintjes kan ook. Sterker nog, is helemaal hip. De gemiddelde Amsterdamse dame van 80+ heeft in haar kast een tijger- of panterbloesje hangen. Helemaal hip tegenwoordig. J

Ok, seks met een jongen van jonger dan 30 zou toch wel een echte NOGO zijn… toch? J

Bepaalt mijn leeftijd hoe ik mij voel? Een dikke overtuigde NEE. Hoe ik mij voel is hoe ik mij voel en dat heeft te maken met heel veel dingen… maar niet met het getalletje wat er aan mij gekoppeld zit omdat ik in een bepaald jaar ben geboren.

Bianca.

 

I have a dream: maart 2018

Eerder kon je lezen hoe Patricia een droom heeft. Een droom waar ik heel veel respect voor heb. Tijdens de marathon van Rotterdam 10 km hardlopen. In 2019. Vanwaar mijn bewondering? Het hardlopen. Ik durf het nog niet aan. De combinatie van mijn huidige gewicht versus de belasting van mijn gewrichten. Het is nog niet mijn tijd om dat pad te bewandelen.

…En dan, als ik de inzending van Patricia lees denk ik: Deze dame doet het toch maar even! Misschien niet zoals ze zich van te voren had voorgesteld maar elke stap is er eentje voorwaarts op haar pad. Dat pad dat zal leiden naar die ene bijzondere dag in 2019. Halleluia en Praise to Patricia voor het najagen van haar droom.

Het begin van de training

Patricia schrijft: “Begin maart en mijn hardlooptraining staat op het punt om te beginnen. Vol zenuwen pak ik vrijdag alles bij elkaar en lees ik nog één keer alle voorbereidende artikelen door om er zeker van te zijn dat ik alles heb.Maar dit blijkt allemaal voor niets want de trainer is ziek dus de training wordt geannuleerd, met een soort van passieve opluchting val ik op de bank. Passieve opluchting want hoewel ik al maanden hiernaar heb uitgekeken vind ik een eerste ontmoeting altijd wat eng, mede ook omdat ik bang ben om niet met de groep mee te kunnen komen.

Dinsdag is de volgende training en ontmoet ik allemaal lieve mensen met hun eigen doel, zo spreek ik met iemand die graag eind dit jaar een marathon wil hardlopen. Vol verwondering en bewondering luisteren we allemaal aandachtig naar ieders motivatie om deze cursus te volgen.

Na de voorstelronde begint het echte werk, de warming-up en na 10 minuten heb ik al het gevoel dat ik doodga… dan moet je dus nog 40 minuten trainen. We beginnen met een intervaltraining van 3 minuten stevig doorwandelen en 1 minuut rennen op gemiddeld tempo, als afsluiting krijgen we nog wat huiswerkopdrachten mee.

Tussen de trainingen op dinsdag en zaterdag wordt er namelijk verwacht dat je ook wat oefeningen doet om je conditie op te bouwen en om je spieren te laten wennen aan het rennen.

Het vormen van weerstand

Na 4 trainingen te hebben gevolgd vormt er wat weerstand in mij en ik besluit hier geen gehoor aan te geven want ik vind dat ik deze cursus moet afmaken. Ik ben eraan begonnen met een doel en dat zal ik toch echt halen.

Terwijl we op de trainer staan te wachten verteld een van de medecursisten dat hij stopt met de training, hierna volgt er nog een medecursist die te kennen geeft dat ze twijfelt.

We praten er met z’n allen over het gevoel dat er heerst en komen tot de conclusie dat het vooral door de trainer komt en zijn opmerkingen tijdens de trainingen.Deze opmerkingen zorgen ervoor dat we allemaal het gevoel hebben “niet goed genoeg” te zijn voor zijn tijd.

Na deze training kom ik thuis en besluit alle gevoelens heel even in de kast te zetten en er een nachtje over te slapen. De volgende ochtend is het gevoel nog steeds aanwezig en neem ik het besluit te stoppen met deze cursus.

Het stoppen voelt als falen….

Van falen naar plan de campagne

Een paar dagen verder is het gevoel van falen verdwenen en bedenk ik me dat er meerdere wegen naar Rome leiden dus waarom dan ook niet voor mijn weg naar de finish op de Coolsingel in 2019.

Er zijn meerdere verenigingen waar je een beginnerscursus kan volgen dus ik ben nu hard op zoek naar een vereniging en hoop dan eind dit jaar een nieuwe poging te wagen.

Tussenstappen

Ondertussen ga ik nu 2/3 keer in de week naar de sportschool, 1/2 keer krachttraining en 1 conditietraining in de vorm van een pittige dansles. De resterende dagen loop ik veel buiten en heb ik een opbouwend intervalschema waardoor ik nu (al) 2 minuten kan rennen met 1 minuut wandelen.

De voortgang gaat misschien langzaam maar elke stap is er één.”

You go Patries! Ga voor je droom!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Vluchten naar veiligheid

Twee vriendinnen van mij, onafhankelijk van elkaar… De ene geeft aan dat er een babyshower voor haar georganiseerd gaat worden. Als het voor jou niet prettig is, voel je dan niet bezwaard om af te zeggen, maar ik wil je er wel graag voor uitnodigen. De ander hoort mijn plannen aan voor de komende tijd. Zij reageert met: Leuk! Maar voor zover ik in jouw hoofd kan kijken ook een beetje spannend? 😛

Ja. Nieuwe ervaringen, nieuwe ontmoetingen, een omgeving waar ik nog niet eerder ben geweest, het kan allemaal leiden tot spanning in mijn hoofd.

Hulde

Hulde aan hen die me zo goed begrijpen. Zonder woorden van mijn kant. En toch wil ik me niet verschuilen achter hun begrip. Iets wat natuurlijk heel makkelijk zou kunnen daar er eigenlijk al een invulling wordt gegeven aan waar ik tegen aan zal lopen. Ik zal het wellicht niet als prettig ervaren, ik zal spanning ondervinden. Uiteraard werd ik aan het denken gezet.

Het verschuilen achter het oh zo goed bedoelde begrip van deze meiden is echter een vorm van mijn comfortzone. Ik zal toegeven aan spanning, de onrust, aan een angst voor nieuwe situaties, het ontmoeten van nieuwe mensen. En die tijd is voorbij.

Volwassen worden

Op het moment dat ik dit schrijf komt het besef dat het over exact een week mijn 40e verjaardag zal zijn. Ik voel me niet als bijna 40, al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik niet weet hoe dat gevoel daadwerkelijk zou zijn. Ik rommel aan, ik probeer een basis te creëren waarin structuur de hoofdrol speelt, maar dat punt heb ik nog niet bereikt. Maar ook het toegeven aan eerder genoemde spanningen en angsten is iets wat ik niet bij de volwassen leeftijd van 40 hoor passen. Als het ontwijken van mijn eigen schaduw. Bang zijn voor de monsters die zich verstoppen onder mijn bed.

De confrontatie

Al geloof ik niet dat het besef dat ik de confrontatie aan moet gaan daadwerkelijk in verband staat met mijn verjaardag, ik vind het wel een mooi gegeven. Zo op de grens van het ene naar het andere jaar. We hadden de wereld voor mijn 40e. Nu is het tijd voor de focus op wat ik de wereld kan bieden na mijn 40e. En  andersom.

Mezelf tegenhouden om te leven

Ik duld niet meer van mezelf dat ik verstoppertje speel. Ik wil niet meer vluchten naar veiligheid. Ik wil niet meer… tja, wat wil ik nu eigenlijk niet meer… Mezelf tegenhouden om te leven… Want dat is wat er gebeurde. Er werd veiligheid gecreëerd. Ik leefde heerlijk in mijn eigen bubbel. All by myself. En op dat moment was het goed, maar nu is het niet meer voldoende. Er is een wereld buiten mijn veilige zone. Een wereld vol prachtige nieuwe ervaringen en mooie mensen om te ontmoeten. Laat je nooit van de wijs brengen als ik een afspraak op het laatste moment afzeg. Grote kans dat ik dat doe omdat ik even weer terugschiet naar mijn verleden waarin het maken van een afspraak en het dan last-minute afzeggen de orde van de dag was. Dan waren er weer die monsters die onder het bed vandaan kwamen in de vorm van mijn angst.

Ik ben klaar voor de wereld na mijn 40e verjaardag. Bring it on! Kom maar op monsters! De spanningen die het met zich mee zal brengen accepteer ik! Met liefde!

 

Wanneer het kwartje valt…

De belevenissen van het Dynamic Duo van MSB. Tijd voor Nessie en Morgan!

Vanessa schrijft:
“Mamma?”
“Ja?” Terwijl ik Morgan aankijk en zij het kinderkarretje bij de supermarkt vragend inkijkt pakt ze de verpakking van de rundervinken die ik er zojuist ingelegd heb, eruit.
“Waarom staat er een plaatje van een cow op?”
“Omdat het rundvlees is. Dus een koe.”
“Is dit dode koe?!
”Ja.. vlees is van dieren en dit is van een koe.”
“Leg maar terug mamma. Ik wil geen cows eten hoor! Hij is dood!”
Vol verbazing kijk ik haar aan. “Oh…. Dus we eten geen koe meer?” Ondertussen staan onze mede-shoppers glimlachend toe te kijken.

“Nee mam… Pak maar kip!” Wordt gevolgd door het gelach van het publiek en Morgan loopt schouderophalend weg.

Om een confrontatie midden in de supermarkt en om het voor mezelf wat makkelijker te maken allemaal heb ik niets gezegd en heb ik gewoon de kipfilet uit het schap gehaald en in de wagen gelegd. Want ik weet dat wanneer Morgan zegt iets niet te gaan eten, ze dat dan ook niet doet. Dat gesprek over kippen hebben we wel wanneer dat kwartje valt.

2 Weken geleden zijn we met “Oma Myrna” een dagje naar Sealife geweest. Sinds het kwartje “dat is een vis en vissticks zijn vissen!” is gevallen eet mevrouw ook geen vissticks meer. Was te verwachten van een meid die haar klasgenootje van een muurtje heeft geduwd omdat hij op een spin was gaan staan. “You killed my friend!!!” klonk het over het hele schoolplein.

Pashokjes Yoga

Onderweg naar huis zie ik dat de kledingzaak uitverkoop heeft. Dat komt mooi uit aangezien de dag ervoor de beugel in mijn favoriete Saph “KNAK” zei. “Even naar deze winkel Morgan, mamma moet even kijken voor een BH.” Bij binnenkomst onderhandeld mevrouw even met de eigenaresse over het binnen zetten van haar fiets. Want ja “anders gaan ze hem meenemen omdat hij is zoooo mooi”. Ze wint… Fiets naar binnen. Lichtelijk bezwaard wil ik met gebogen hoofd naar de achterzijde van de winkel lopen, waar de lingerie hangt. We hebben natuurlijk al de aandacht van iedereen in de winkel door de onderhandeling. Terwijl ik naar achter loop hoor ik Morgan tegen de aanwezige mensen zeggen “Mamma komt even hier voor een BHaat voor haar borstels”. Terwijl iedereen luidkeels aan het lachen is zoek ik even een diep gat om in weg te kruipen.

Met 2 stuks loop ik richting de kleedkamer  terwijl Morgan duidelijk aanwezig is in de speelhoek. Op het moment dat ik met ontbloot bovenlichaam sta hoor ik ineens “wil het lukken? Heeft u hulp nodig?” en gaat het gordijn open. In shock kijk ik de verkoopster aan en ruk het gordijn weer dicht: “JA HOOR HET GAAT EN NEE… ik heb geen hulp nodig….”  Denk ik…..  Vlak daarna kwam ik erachter dat de BH die ik uit het rek gehaald had een redelijk ingewikkelde constructie was. Na meerdere pogingen dat ding aan te krijgen, die meer weg hadden van yoga oefeningen, heb ik het opgegeven en heb ik het maar teruggehangen. Het was vast een prachtig kledingstuk maar stel je voor dat je iedere ochtend 3 bandjes over iedere schouder kruisend over de rug om het aan de onderkant weer te kruisen en vast te zetten in het midden…. Je begrijpt het wel. Vast heel leuk wanneer je iemand wilt verleiden (al vraag ik me af hoe die persoon dat op een elegante manier gaat uitkrijgen) maar de enige “verleidingsactie” in mijn toekomst is mijn zwager vragen om op Morgan te passen op zaterdag. En geloof me, dat doe ik niet in mijn “BHaat”. Denk dat hij dan nooit meer oppast… In zijn geval kan je hem beter verleiden met eten…

Ik begrijp sowieso al dat ingewikkelde gedoe met lingerie niet. Voor mij moet het comfortabel zijn. Mooi is leuk meegenomen maar mooi en oncomfortabel is een no-go. Loop je in een winkelcentrum of zit je op kantoor met een BH die irriteert of ondergoed wat naar plekken kruipt waar het niet hoort. Is toch niet prettig? En dan zit het ook nog onder je kleding. Dus niemand ziet waar je het jezelf nou moeilijk voor maakt. Dus ja… ik ben die persoon die zelden een set draagt. Ben van het praktische denk ik… Sterker nog… ik weet niet eens of ik wel een setje bezit. Want eigenlijk draag ik het liefst boxers. Wel vrouwenboxers. Maar het blijven boxers. Heerlijk. Om nog maar niet over sokken te beginnen want het komt zelden voor dat ik 2 dezelfde sokken draag….. Over het algemeen loop ik er wel verzorgd bij hoor….

Het kwartje

1 BH rijker en ondergoed voor mijn bijna-vegetarische-oogappeltje, loop ik door de vrieskou naar huis terwijl het appeltje voor me uit fietst. Enige ondergoed waar ik nu aan kan denken is thermo-ondergoed.

Onderweg komen we langs het mooie huis met de grote tuin waar een gedeelte is afgezet voor dieren. Eigenlijk een soort mini kinderboerderij. Ze stopt en kijkt, samen kijken we naar de dieren die vrolijk rondlopen. “Ze spelen samen in de sneeuw!” Leuk om te zien hoe vrolijk ze wordt van dit soort dingen. We zeggen de diertjes al snel gedag aangezien deze mamma niet zo goed tegen de kou kan. “Daag geitjes, schaapje, chickies en donkey!” En weer fietst ze voor me uit.

Alsof ze remt voor overstekend wild trapt ze naar achter, springt van haar fiets en kijkt me aan:

“Mommy!!! Chickies zijn kippen!!! DAT IS KIP!!”