Embrace Yourself: Partners in crime

…Soms zijn er mensen die je tegenkomt op je pad waar je instant mee klikt. BAM! Aantrekkingskracht. Verwantschap. Herkenning. Gedeelde meningen. 

Vandaag is de dag van Mye.

Wat een bewondering heb ik voor deze jonglerende vrouw, moeder, ZZP-er, part-time BSO-juffie en sportvrouw. Hoe kan het toch dat het haar zonder enige moeite lukt om mij uit mijn comfortzone te halen? Hoe houdt zij zich staande in de chaos van elke dag?  Mye lijkt alles te kunnen in mijn ogen. Zij DOET. Truelly Super Woman en een enorme inspiratie. Maar ook zij heeft momenten waarop zij wordt teruggefloten door haar lichaam, door haar hoofd. Hoe houd je dan alles op de rail, hoe houd je alle ballen in de lucht. 

Embrace Yourself: Mye haar verhaal.

… Ik kreeg de vraag van Barbara om de allereerste ‘Embrace yourself‘ blog te schrijven voor My Storybook

Stiekem vind ik dit best spannend want ik ben als fotograaf een beeld persoon en Barbara is normaal van de teksten. Zet mij achter mijn camera en het komt goed en ook mondeling kan ik zeer gemakkelijk mijn verhaal doen maar dit vertalen naar tekst is toch andere koek. Toch ga ik de uitdaging aan.

Embrace yourself, het ontstaan

Embrace yourself is ontstaan na vele mooie gesprekken met Barbara over wondervol zijn, obesitas, zelfbeeld, zelfliefde, doelen willen behalen en al dat soort dingen. Ontstaan omdat wij erachter kwamen in deze gesprekken dat in het omarmen van jezelf de basis van het geluk zit. Embrace Yourself richt de blik naar binnen, naar je eigen ik, naar je eigenwaarde en zelfliefde. Daar waar je zelfliefde vindt, gaat een wereld voor je open.

Barbara van Vliet, Mye Denekamp, MomentGeluk, My Storybook, MSB
Liefde vind je soms op onverwachte momenten maar zelfliefde moet je zelf creëren.

 

Soms heel eng en confronterend

Soms is het heel eng en confronterend om die blik naar binnen te richten want wat ga je daar tegen komen. Naar buiten richten is het zoveel gemakkelijker, dat de wereld te hard is, teveel oordeelt en jou jezelf niet laat zijn of teveel van je vraagt… Zelf vind ik het eng om kwetsbaar te zijn, echt eng… Ik kom namelijk mijn eigen ‘zwaktes’ tegen als ik die blik naar binnen richt en dan weet ik weer dat mijn lijf schreeuwt om die zelfliefde.

Zelfliefde, maar hoe dan?

Jezelf omarmen, voor jezelf zorgen, keuzes maken voor jezelf kortom zelfliefde. Zelf ken ik periodes dat ik door raas, weinig stilsta en al helemaal niet bij mezelf, zorg en blijf zorgen en misschien soms wel letterlijk weg ren. Dan vergeet ik waar mijn lijf om vraagt en wat mijn hoofd nodig heeft. Mijn lijf fluistert dan wel maar moet echt gaan schreeuwen voordat ik luister. Zelfliefde is geen overbodige luxe, het is een must om je balans te vinden en te behouden.

MSB, Liefde vind je soms op onverwachte momenten maar zelfliefde moet je zelf creëren
Wees lief voor jezelf.

Waar begin je?

Begin klein… Rustmomenten, voeding, beweging, ontspanning en zelfbeeld. Stel jezelf de vraag wat je nodig hebt om jezelf te omarmen. Voor mij is een avond onderduiken in een fijn bad met bruisbal en netflixserie op de tablet ernaast het ultieme ontspannen en opladen. Merk ik disbalans dan is dit
een ding wat ik snel in actie stel om voor mezelf te zorgen. Mezelf omarmen betekent ook dat ik bewuste keuzes in voeding maak en hierdoor echt voor mezelf zorg. Door te bewegen en sporten maak ik tijd vrij voor mezelf en kom ik vanuit mijn hoofd echt in mijn lijf. Zelfbeeld is ook een ding wat echt te maken heeft met zelfliefde, wees niet te hard voor jezelf, leg de lat niet te hoog maar verplaats hem wel en luister naar het fluisteren van je lijf zodat het niet hoeft te gaan schreeuwen.

11.11 @ Nessie

Soms zijn er mensen die je pad blijven kruisen, of simpelweg je pad niet verlaten. Eén van die mensen is Vanessa. Ondanks dat we elkaar tijden niet spraken zijn we nooit uit elkaars gedachten verdwenen. Altijd waren er de Facebook-berichtjes als de klok op gelijke cijfers stond. 11.11 @ Nessie. 09.09 @ Bar…Niet iedereen begreep de berichtjes, maar wij begrepen elkaar. Ergens op de wereld was er iemand die aan je dacht als je zo’n berichtje tegen kwam. Het was onze zwijgende verbintenis.

Vanessa en ik kennen elkaar uit, wat lijkt, een vorig mensenleven waarin zij de rol van de Ontastbare had en ik de rol van klein angstig vogeltje vertolkte. Ik trof  Nessie korte tijd geleden weer. Voor het eerst maakte ik kennis met haar dochter. Even ging er een steek door me heen. De bekende oude pijn die me even herinnert dat ook ik een kind had kunnen hebben dat slechts enkele maanden ouder zou zijn dan de stoere dame die Monstertrucks boven prinsessen verkiest. Aan de keukentafel bij Vanessa bespraken we haar moederschap, mijn gebrek daaraan, mannen, ex-partners, het leven en waar het ons tot op dat moment had geleid. Maar waar we beiden niet over uit konden was dat we toen, zes jaar geleden, op een zonnige dag in Haarlem nooit hadden kunnen verwachten waar we nu zouden staan. We versloegen draken, beklommen de hoogste berg en joegen regenbogen na. Wij zijn niet gemaakt om te verliezen in dit leven. Ik niet. Zij niet.

En nu het woord aan Vanessa:

“Nessie, ik zou vereerd zijn wanneer jij voor My Storybook zou willen schrijven!”

Die vraag kreeg ik van Barbara, Bar, een aantal weken geleden. Bar is altijd actief en creatief geweest woorden, pen en papier. Een aantal jaar geleden hebben wij elkaar leren kennen op een volstrekt random manier. Mijn (inmiddels) ex-partner en haar (inmiddels) ex-partner waren (of zijn) collega’s van elkaar. In de digitale wereld sprak ik de ex van Bar wel eens. Hij heeft ons eigenlijk (digitaal) aan elkaar voorgesteld. Daarop besloten we een middagje Haarlem in te gaan; shoppen en een etentje. De klik was er meteen al.

Logisch achteraf gezien wanneer je twee meiden begin 30 bij elkaar zet, beide ongelukkig in hun relatie en niet op de laatste plaats ongelukkig met zichzelf. Altijd worstelend met hoe de buitenwereld hun ziet. Het enige verschil tussen ons, was dat Bar zich daar wel van bewust was en een weg zocht om ermee om te gaan en ik… ik was me er van bewust maar het grootste gedeelte van de dag had ik er schijt aan.

Barbara van Vliet, MSB My Storybook

Of het koppelen van Bar en mijzelf door haar ex het des gewenste doel gehad heeft betwijfel ik. Want die ene dag, lopend door de straten en zittend op het terras, heeft ons versterkt. De stappen die daarna gezet zijn, de wijze waarop wij beide nu in het leven staan, hoe wij omgaan met iedere terugslag, dat is eigenlijk een wereld van verschil. De 2.0 versie van onszelf.

Over de jaren heen hebben wij elkaar niet dagelijks gesproken. Eerlijk gezegd niet eens iedere maand. En toch blijven onze wegen elkaar kruisen. Zoals ik al zei heeft Bar altijd al de “gift of creativity with words” gehad en ik…. Ja…. Af en toe wanneer de depressie weer eens toesloeg, liefdesverdriet, verdriet, kommer en kwel. Je kent het wel.

Mijn dochter van 4, Morgan, en ik wonen inmiddels in een klein dorpje buiten Leiden. Eigenlijk de rust opzoekend in een leven wat geen enkele dag saai is. Onze belevenissen terwijl wij onze dromen najagen. De uitdagingen als alleenstaande ouder. De epische faalmomenten. De momenten van ongekende trots. Zelfs de momenten waarop je of ineens de realisatie hebt dat je verdomd veel op je moeder lijkt, of dat jouw kind verdomd veel op jou lijkt en de frustraties die dat met zich meebrengt. Het pad wat we hebben moeten afleggen om hier te komen, van tranen naar de slappe lach. Ons leven. Dat is waar ik met trots over ga schrijven voor “My Storybook”.

In our life: we chase rainbows even in thunderstorms.

Nobody but me is gonna change my story

…Nobody but me is gonna change my story…

Ik hoorde het zinnetje en sindsdien is het niet meer uit mijn hoofd verdwenen. Na jarenlang geleefd te hebben naar andermans verwachting ben ik nu degene die de controle neemt over hoe mijn leven verloopt. Ik houd mijn hoofd schuin, denk na terwijl mijn ogen afdwalen en staren naar een onzichtbaar punt in mijn toekomst. Klinkt het niet heel erg arrogant? Komt het niet over alsof ik de enige persoon ben in mijn eigen gecreëerde universum die ik belangrijk vind?

Keuzes en consequenties

Nee.

Nee, het is geen arrogantie, geen zelfverheerlijking, geen uitspraak die benadrukt dat ik me beter voel dan een ander. Niet voor mij althans.

Nobody but me is gonna change my story.
Ik bepaal mijn eigen leven, maak mijn eigen beslissingen…
Maar ook:
De keuze die ik maakt pakt anders uit dan ik had verwacht, blijkt negatieve gevolgen te hebben. Deze accepteer ik voor de volle 100% want het was mijn keuze om het besluit zo te nemen. Het is aan mij om door middel van actie mijn bestemming, de uitkomst van dit geheel, bij te stellen.

Mijn nieuwe levensmotto

Het wordt mijn nieuwe motto: Het durven beslissen over mijn eigen bestaan. Uit de schaduw treden. De gevolgen van mijn keuzes aanvaarden en door acties mijn eigen toekomst beïnvloeden. Zelf de richting van mijn pad bepalen. Niet de degene zijn die van een afstand observeert maar degene die lééft en volop geniet van wat het leven haar brengt.

… Een stoer en volwassen manier waarop ik dat beschrijf, bedenk ik me terwijl ik nadenkend op mijn pen bijt. Niet meer het meisje dat ik was. Niet meer het meisje dat zich verschuilt en bang is voor haar eigen schaduw. Niet meer het meisje dat gered wil worden.

Barbara van Vliet, My Storybook, MSB, introductie, lichtjes, mijn pad

Het geloof in sprookjes

Ik heb mijn leven lang in sprookjes geloofd. Ik heb een ijzersterk vertrouwen in het lang en gelukkig met dat verschil dat ik er in het Hier en Nu achter ben dat ik zelf mijn eigen lang en gelukkig zal moeten creëren.

Voor 39 jaren vertolkte ik de rol van het meisje, maar met het begin van My Storybook zal ook mijn leven als vrouw beginnen. De vrouw die haar eigen verhaal schrijft…

Het pad dat ik ga volgen, zal mijn eigen pad zijn. Niet langer zal ik slechts een onderdeel zijn op het pad van een ander. Ik geloof niet in toeval, ik vertelde het van de week nog aan iemand in volle overtuiging. Ik geloof dat dingen met een reden gebeuren. Het is echter aan ons hoe we er mee omgaan. Door een beslissing te nemen kunnen we de toekomst van richting doen veranderen. Die keuze hebben we, we moeten alleen durven die keuze te maken. De keuze om onze bestemming te veranderen.

Mijn pad voorwaarts

Op mijn pad loop ik niet alleen, ook dat is één van mijn nieuwe inzichten waar ik ontzettend dankbaar voor ben. In tijden dat zorgen de overhand nemen voelt mijn leven geregeld als ‘alleen’. Daar ga ik gewoon heel eerlijk in zijn. Het vechten tegen die enorm krachtige vijand in de vorm van mijn financiën. Eenzaamheid slaat genadeloos toe op de momenten dat ik met deze vorm van wanhoop wordt geconfronteerd. Momenten dat ik me soms,..heel soms bedenk dat hoe gebonden mijn geest in het verleden ook is geweest mijn probleem toen ons probleem was. De wanhoop waardoor de hete tranen zich verzamelen onder mijn oogleden. Geen weg vinden omdat ik het tegenhoudt. Ik ben niet geboren om te verliezen in het leven. Ik  zal mijn bestemming bereiken, waar ik zelf ook besluit dat deze zal zijn. Ik wil me staande houden op het pad dat ik tot het mijne heb geclaimed.

Terwijl ik lopend op mijn pad de tranen weg knipper, zie ik de zon die door de wolken breekt. Voel de warmte op mijn gezicht. Adem  in, adem uit. De concentratie op mijn ademhaling. Terug naar mijn basis. Als uit een droom ontwakend kijk ik om me heen. Pas nu neem ik waar dat ik helemaal niet alleen op dit pad loop. Ik zie mijn ridders. Patries legt haar hand op mijn schouder. Mark geeft me een High Five. Mye knijpt me in mijn arm en schenkt me een stralende bemoedigende  lach. Vanessa zegt niets, maakt het gebaar Rock on! Ze laten me allen op hun eigen manier weten dat mijn keuzes en de gevolgen niet altijd makkelijk zijn, maar dat ze me onvoorwaardelijk steunen in mijn stappen voorwaarts.

Barbara van Vliet, My Storybook, MSB, introductie , schrijven, schrijfster

Een hart vol met lichtjes

Het zijn niet alleen mijn ridders die ik om mij heen zie lopen. Het is iedereen, écht iedereen aan wie ik ooit een lichtje gaf. Het lichtje gaf dat in mijn hart zit, dat ik doorgeef door middel van een lach, een groet, een vriendelijk gebaar of door eens iets voor een ander te doen. Ieder op mijn pad draagt het lichtje dat ik hem of haar gaf. Op hun beurt zullen zij het lichtje ook weer doorgeven om zo, gezamenlijk de wereld van alle duisternis te ontdoen.

Samen lopen we voort, de toekomst in. Een volwassen toekomst.

Ik op mijn eigen pad, zij allen als onderdeel daarvan.

Ik met een glimlach om mijn lippen en een hart vol met lichtjes, wetende dat ik degene ben die mijn eigen verhaal schrijf.

Nobody but me is gonna change my story.